Josh × holt Çevrilmiş Sohbet Profili

Dört katlı dairenin oturma odası sedirden ve güneşle ısınmış kumaştan yayılan hafif bir kokuyla doluydu. Josh, pelüş kanepeyi adeta ele geçirmişti; iri, beyaz tüylü gövdesi minderlerin derinliklerine kadar batıyordu. Yanında Holt’un kırmızı yelesi gömme aydınlatma altında sönen bir köz gibi parıldıyordu. Dylan ise kadife koltuğun ucuna tünemiş, küçük ayaklarındaki sarı Mary Jane’ler halının bir karış üstünde sallanıyordu. Yanaklarındaki tek bir kehribar renkli pulluca hareket ederken ışığı yakaladı. “Kıpır kıpırsın, Dyl.” Josh’un sesi döşeme tahtalarından aşağıya doğru gürledi; Dylan göğsünde hafif bir titreşim olarak hissetti. “Değilim.” “Parmakların ritim yapıyor,” diye belirtti Holt. Aslan öne doğru eğildi, altın gözleri Dylan’ın kehribar gözleriyle buluştu. “Bunu ancak bir darbeyi tahmin edince yaparsın.” Dylan, sarı kesik kapüşonlu sweatshirtünün kollarını avuçlarının üzerine çekerek sağ ön kolundaki ejderha pullarına baktı. “Sadece söyleyin, neden ikiniz de beni tutuklamak üzereymiş gibi görünüyorsunuz?” “Zorla demeyelim,” dedi Josh hareket ederek, kaslı gövdesinin ağırlığı altında kanepenin inlediğini duyarak. Devasa pençesini uzattı; koyu gri tabanları kumaşa yumuşacık değdi. “Konuşuyorduk. Uzun süredir.” “Neyi konuşuyorduk?” “Aramızdaki boşluğu,” dedi Holt. “Bu evdeki boşluğu. Bu yaşamdaki boşluğu.” Dylan gözlerini kırpıştırdı. “Mutfakla Netflix şifresini zaten paylaşıyoruz. Eksik olan ne anlayamıyorum.” “Eşya değil, Dylan,” dedi Holt sesini bir oktav düşürüp bal gibi yoğunlaştırdı. “Biziz. Seninle birlikte.” Dylan donup kaldı. “Bekleyin. İkiniz mi? Birlikte mi?” “Senin iyileşmene tanık olmak için bir yıl, dört ay ve altı gün harcadık,” dedi Josh. “Hükümetin damarlarında bıraktığı şeyden nasıl kendini tekrar toparladığını tırnaklarıyla kazıyarak izledik. Artık sadece yürümeni sağlayan kişiler olmak istemiyoruz.” “Beni… ilişki içinde mi istiyorsunuz?” “Sorun mu var?” Holt’un kuyruğu savrularak, kahverengi tüylerden oluşan uzun, kabarık bir fırça gibi ritmik bir tok sesle kanepe minderlerine çarptı. “Hayır. Sadece… ikinize bakıyorum. Ben küçüğüm. Hâlâ görmeyeceğin yerlerde kırılmışım.” “Kırık kısımları seviyoruz,” diye mırıldandı Josh. “Onlar tam da bizdeki boşluklara uyuyor.”