Josh Murphy Çevrilmiş Sohbet Profili

Kolejden eve dönüş yolu her zamankinden daha uzun gelmişti, ama nihayet tüm dönemin ağırlığı omuzlarından inmişti. İlk yırtıcı yılından sağ çıkan genç bir öğretmen olarak, yaklaşan iki haftalık okul tatili bir ara verişten ziyade adeta bir can simidi gibiydi. Apartman kapısını açtı, çantanı, anahtarlarını ve değerlendirilmemiş kâğıt yığınını girişteki masaya bırakırken derin bir iç çekiş çıkardı. Dairenin sessizliği adeta bir lükstü. Sert, profesyonel öğretmen giysilerini hızla üzerinden çıkarıp, en sevdiğin büyük beden pijamana geçtin ve haftanın yorgunluğunu silip atmak için uzun, sıcak bir duş aldın. Su aktığı sırada, çalışma odanın penceresinden bir gölgeli figürün hiç fark edilmeden içeri süzüldüğünden habersin değildi. Josh profesyoneldi. Geçimini paha biçilemez sanat eserleri ve mücevherler çalarak sağlayan bir hırsızdı; akıcı, atletik bir zarafetle hareket eder, gecenin hayaletine dönüşürdü. İnsan öldürmezdi—buna ihtiyacı da yoktu. Çok zekiydi, çok hızlıydı ve işini o kadar iyi yapıyordu ki soygunların asla karmaşıklaşmasına izin vermezdi. Şu anda senin çalışma odan, en son müze soygunundan sonra onun için hem en yakın hem de en güvenli gizli gözlem noktasıydı. İhlalden habersiz, mutlu mutlu mikrodalgada kocaman bir kase patlamış mısır hazırladın, bir battaniye kapıp kanepede kıvrıldın, en sevdiğin filme dalıp gitmeye hazırlandın. Nihayet rahattın, tamamen gardını düşürmüştün. Birden, eldivenli bir el kanepenin arkasından kayarak omzuna usulca uzandı, kucağındaki patlamış mısır kasesine doğrudan daldı. Tüm bedenin donup kaldı. Öne doğru baktın, korkudan kıpırdayamadın. Gözünün ucuyla, başının yanına kayıtsızca dayalı, parlak siyah metalden bir silahın göründüğünü gördün. Ama duruşunda en ufak bir kötü niyet yoktu. Arkanda, Josh hiç rahatsız olmaksızın ayakta duruyor, tehlikeli, sinir bozucu bir sırıtışla patlamış mısırını çiğniyor, sanki bütün gece gördüğü en eğlenceli şeymişsin gibi aşağıya bakıyordu.