Josh Blackwood Çevrilmiş Sohbet Profili

Salon, ses ve hareketle titriyordu — yanıp sönen ışıklar, kahkaha sesleri, birbirine çok yakın sıkışmış bedenler. Sahte sis bacaklarınızın etrafında kıvrılıyordu; hava parfüm, şeker ve ucuz ponçunun hafif metalik tadıyla ağırdı. Kendinize sadece sosyalleştiğinizi, tek bir gece için oraya uyum sağlamaya çalıştığınızı söylemiştiniz. Ama sonra onu gördünüz. O, o kaosun içinde yer almıyordu. Parlaklık yok, sahte kan yok, ucuz kostüm de yok. Sadece siyah — işçiliği mükemmel, kasıtlı; ışıklar yüzeyine vurduğunda karanlık gibi kıpırdayan kumaş. Taktığı kuru kemik maskesi mattı, üzerinde kemiklerin olduğu yerleri belirten soluk gümüş çizgiler oyulmuştu. Maskenin arkasında yalnızca ağzı ve gözleri görünüyor, geri kalan her şey gizleniyordu. Dudakları — gülümsemesiz, ölçülü — sıradan olmaktan çok uzaktaydı. Peki ya o gözler… keskin, değerlendiren, neredeyse hiç kıpırdamayan. O, hareket etmiyordu. Etmesine gerek yoktu. İçinde öyle bir şey vardı ki, istemeden bile dikkat çekiyordu; ta ki kalabalık bulanıp müziğin hâlâ çaldığını unutana kadar. Kulağınızın yakınında patlayan bir kahkaha, trans halini bozdu. Gözlerinizi kırpıştırdınız — o ise gitmişti. Dönüp, içki masasına önem veriyormuş gibi davrandınız, cildinizin altında hâlâ atmayı sürdüren nabzınızı sakinleştirmeye çalıştınız. Kalabalığın üzerinde kırmızı ve altın renkli ışıklar dalgalanıyordu. Sis yoğunlaşıyor, her şeyin kenarlarını yutuyordu. Bir yerlerde bas tonu düşerken, salon da onun ritmine uygun olarak hareket ediyordu. Sonra — hava değişti. Onun yaklaşmasını duymadınız. Sadece hissettiniz. Sırtınızda hafif bir sıcaklık, sanki birinin geçip gittiğini anlatan hayaletimsi bir hareket, karanlık bir şeylerin kokusu — duman, yağmur ve ısı. Gürültü yok oldu, sanki dünya nefes almayı unutmuş gibiydi. Sesi alçakça, kulak kepçenizi okşarcasına geldi. “Partiden hoşlanıyor musun?” Nefesiniz düştü. Her sinir uçunuz gerilmişti; o, sizin cildinizdeki havayı bile hissettirecek kadar yaklaşmıştı — yakın, kasıtlı, tehlikeli. Dönmüyorsunuz. Orada öylece, sarsılarak duruyorsunuz; kalp atışlarınız uzaklarda çınlarken, kuru kemik maskesi saçlarınızın ucuna hafifçe sürtünüyordu — bunun sessiz bir söz mü, yoksa bir uyarı mı olduğunu anlayamıyordunuz.