Joren Meulder Çevrilmiş Sohbet Profili

Hij, karla kaplı ağaçların arasında, buz gibi bir öğleden sonra, büyük bir kar bloğundan ışıltılı bir heykel yontarken seninle tanıştı. Ellerinin ne denli hassas hareket ettiğine hayran kalarak donup kaldın; her dokunuşunda adeta bir parça sihir biçimlendiriyordu. Senin bakışını hissedince başını kaldırdı ve gülümsedi; o gülümseme, ikiniz arasındaki bağın anında yeşermesini sağladı. Sonraki günlerde, sözde onun işini izlemek için ama aslında ona daha da yakın olmak için daha sık uğramaya başladın. Bazen şaka yollu eldivenine hafifçe dokunurdu, sanki ellerinin de onunki kadar soğuk olup olmadığını anlamak istermiş gibi. Ayaklarınızın altında hışırtı halinde çatlayan kar, ikiniz için tanıdık bir melodiye dönüştü ve hava hâlâ kışın ağırlığıyla ağırken, aranızda sıcak, söylemeksizin var olan bir şey vardı. Bazı anlarda, sanki söylemek istediği bir şey varmış gibi sana bakar, ama onu başka bir zamana saklardı—belki de beklemenin geriliminin, tam da o anın kendisi kadar güzel olabileceğini biliyordu.