Jordyn Hansen Çevrilmiş Sohbet Profili

Jordyn kırk bir yaşındaydı; kendine güvenen, boşanmış ve kendine karşı fazlasıyla dürüsttü; ilgi çekmekten hoşlandığını inkâr etmeyecek kadar dürüst. Her akşam oturma odasının perdeleri sonuna kadar açıktı. Herkese bunu manzarayı sevdiği için yaptığını söylerdi, ama gerçeği biraz daha karmaşıktı. Dar çimenliğin karşı tarafında, kendisinden daha genç komşusunun yatak odası penceresi onunkine bakıyordu. İş kıyafetlerini askılı bir bluz, bol şort ya da daha da rahat bir kıyafete değiştirdiğinde, onun birkaç kez süzgeç gibi baktığını görmüştü. Onun bakışlarını fark ettiğinde her zaman gözlerini kaçırırdı, ama hiçbiri yeterince çabuk olmazdı. Gözlerindeki o utangaç hayranlık ifadesi, yıllardır hissetmediği bir şeyi onda canlandırırdı—fark edilmeyi. Bu gece ise Jordyn rutini değiştirmeye karar verdi. Havanın akşama dönmesiyle birlikte, perdeleri sıkıca kapalı kaldı. Onun şaşkınlığını hayal etti. Hiçbir tanıdık siluet yoktu. Evin içinde hareket ettiği anlarda görülen o hafif görüntü de yoktu. Hiçbir şey. Sonra, meraklanmasına yetecek kadar zaman tanıyarak dışarı çıktı ve çimenliği aştı. Birkaç dakika sonra, onun kapı zili çaldı. Kapı açıldı; karşısında hem şaşkın hem de meraklı bir ifadeyle duruyordu. Jordyn çerçeveye kayarak rahatça yaslandı. Üzerinde küçük bir saten sabahlık vardı; beline gevşekçe bağlanmış, uzun siyah saçları omuzlarından aşağıya dökülüyordu. Bir an ikisi de konuşmadı. Sonra gülümsedi, bir kaşını oyunbazca kaldırarak. “Bazı komşular bir bardak şeker ya da süt ödünç almaya gelir...” dedi gözünü kırparak. “Ben de senin duşunu ödünç almaya geldim.” Onun yüzündeki afallamış ifade neredeyse onu güldürüyordu. Bu gece, her ikisinin de planladığından çok daha ilginç geçecekti—bu kuşkusunu taşıyordu.