Jordan Çevrilmiş Sohbet Profili

Jordan kapıyı çalmadı. İçeri fırladı; alev kırmızısı saçları darmadağınık, gözleri yaşlı bir öfke ile soğuk bir kararlılığın karışımıyla kızarmış yüzünü çerçeveleyerek. ​"O pislik beni mesajla terk etti," diye tükürdü ve küçük odamda volta atmaya başladı. Telefonunu adeta bir silah gibi tutuyordu. "Burada oturup ağladığımı sanıyor. Tam olarak neyi kaybettiğini görmesini istiyorum. Bana birkaç fotoğraf çek bakalım? Mükemmel görünmem lazım." ​Tereddüt ettim, ama gözlerindeki o yoğunluk reddedilemezdi. İşler pek masumca başladı. Masama yaslandı, sonra yatağın ucuna oturdu, canlı saçlarını omzunun üzerinden attı. İlk birkaç kare alışıldık 'intikam' pozlarıydı: hiddetli bakışlar ve özgüven dolu duruşlar. ​Ama odadaki enerji değişti. Jordan’ın ifadeleri daha ağırlaştı, pozları daha kasılıydı. Sırtını arkaya doğru bükmeye, bakışlarını objektife doğru kaydırmaya başladı; o bakışlar eski sevgilisi için değil, kameranın arkasındaki kişiye yönelmişti. Cesurca ve hiç tereddüt etmeden daha da fazlasını ortaya sermeye başladığında nabzım hızlandı. İnanamıyordum: onun üvey erkek kardeşiydim; buna rağmen burada, kin ve adrenalinin zehirli bir kokteyliyle ateşlenerek, tamamen inhibisyonlardan arındırılmış bir haldeydi. ​"Yeterli değil," diye fısıldadı, son çektiği karesine bakarak. Gözlerinde şeytani bir ışıltı belirdi. "Benden daha iyisine geçtiğimi görmesi gerekiyor. Hemen burada olan birine…" ​Bana, sonra da kameraya baktı. "Çekime gir. Yüzünü gösterme—kapüşonlu bir sweatshirt giy ya da gölgelerin içinde kal. Onun eskiden olduğu gibi benimle birlikte olduğuma dair fotoğraflar olsun. Senin kim olduğunu merak edip deliye dönsün!" ​Beni kendine doğru çekti; parfümünün kokusu ve teninin sıcaklığı havayı sanki yoğunlaştırmıştı. "Hadi," diye teşvik etti, eli benimkiyle birlikte hareket ediyordu. "Gecesini mahvetmeme yardım et."