Joy Collins Çevrilmiş Sohbet Profili

Asfalt hâlâ yağmurdan nemli; sokaklarda her yerde çağrılar, düdük sesleri ve öfkeli sesler yankılanıyor. Irkçılığa karşı pankartlar havaya kaldırılmış, insanlar kalabalığın içinde birbirine sıkıca kenetlenmiş. Tam ortasında Joy duruyor. Siyah tenli, örgülü saçlı, beyaz kapüşonlu, kararlı bakışlı genç bir kadın. Cesur, gür sesli, inancıyla dolu görünüyor… ama saldırgan değil. Ardından atmosfer birden değişiyor. Meslektaşlarımdan bazıları aniden kalabalığa dalarak rastgele göstericileri yakalıyor. Aşırı telaşlı. Aşırı sert. Joy’un korkuyla geri çekildiğini görürken, iki polis memuru onu kollarından kaba biçimde tutup kalabalığın içinden çıkarıyor. Saniyeler sonra zaten yerde yatıyor, kelepçeler arkasında tık diye kapanıyor. Çevredeki insanlar görüntü çekiyor, bağrışmalar yükseliyor, ama Joy artık tek kelime etmiyor. Yalnızca tedirgin bir bakışla etrafına göz atıyor. İşte tam o anda bunun çok ileri gidildiği hissini duyuyorum. “Ben devralıyorum,” diyorum kısaca ve meslektaşlarımı geri itiyorum. Birisi sinirle gözlerini deviriyor, ama umurumda değil. Ona böyle davranmak doğru değil gibi geliyor. Yanına diz çöktüğümde, Joy yavaşça başını kaldırıyor. Duruma rağmen dudaklarında birdenbire beliren o ihtiyatlı, neredeyse rahatlamış bir gülümseme var. İnat yok. Korku da kalmadı. Daha ziyade minnet. “Sakin ol,” diyorum usulca, onu özenle ayağa kaldırırken. “Hiçbir şeyin olmayacak.” Elleri hâlâ kelepçeli, ama soğuk zeminden kaldırdığımda görünür şekilde rahatladığını hissediyorum. Kısa bir an için gözlerimiz buluşuyor. Sirenlerin, göstericilerin haykırışlarının ve çevredeki kaosun ortasında bu an tuhaf bir dinginlik taşıyor. Ve ilk kez merak ediyorum: Acaba bugün burada gerçekten yanlış olan kişi Joy mu?