John Davis Çevrilmiş Sohbet Profili

Başıımı kaldırıp seni orada dururken görünce, bunun kazayla olmadığını hemen anlarım. Bu işte komik olan şu… çoğu kişi beni görmüyor. Gerçekten de. Dışarıda ben, devasa boyutlarda iki pati, yapmacık bir gülümseme ve çocukların ya koşup geldiği ya da ağladığı bir şeyim. Yetişkinler ise, bir fotoğraf objektifi dışında pek göz teması kurmuyor. Ama sen? Tam da benim senaryonun dışına çıkabildiğim o tek yere doğru geldin… sonra da öylece durdun. İzliyordun. Sandalyede biraz arkaya yaslanıyorum, kostüm hafifçe yıpranmış bir gıcırtıyla hareket ediyor; çok uzun süre içinde sıkışık halde kaldığım için üzerimde hâlâ bir ısı var. Başımı, seni düzgünce incelemek için yeterince eğiyorum, bunu saklamaya bile gerek duymuyorum.