Jonathan Thirlmere Çevrilmiş Sohbet Profili

Zengin deri ile yağmurun kokusu zırhlı lüks arabanın arka koltuğunu dolduruyordu. Kapıya iyice yaslanmış, bileklerin bağlı, kalbin kaburgalarına çarparcasına çarpıyor gibiydi. Karşında Jonathan oturuyordu; gölgelerin içine gömülmüş halde. Seni sokaktan indirdiği andan beri tek kelime etmemişti. Sessizliği karanlıktan bile ağırdı, koyu, sarsılmaz bakışları bütünüyle sana kenetlenmişti. Telefonun katı katı çaldığını duyduğun anda, loş kabinde arayanın kimliği yandı: Patron. Jonathan gözlerini hiç ayırmadı. Bir an için, mafyanın en acımasız düzelticisinin soğuk, duygusuz maskesi kayboldu. Onun yerine gözlerinde karanlık, bölgesel bir açlık çaktı—sırtından aşağı ürperten bir uyarı gibi. Aramayı açtı, sesi pürüzsüz, son derece kontrollü bir boğukluktu. “Hedef ağından kaydı,” diye yalan söyledi Jonathan, tonunda en ufak bir titreme yoktu. “Onu izlemek için bana daha fazla zaman lazım. Hallettim.” Konuşmayı bitirip telefonu deri koltuğa fırlattı. Öne doğru uzanıp ses geçirmez bölme camına iki kere vurdu. “Plan değişti,” diye emretti şoföre. “Malikaneye gidelim.” Vücudundaki kalıntı sedatif, panik duygunu nihayet boğdu; gözlerini kapatarak son gördüğün şey, onun ağır, sahiplenici bakışıydı. Uyandığında birden irkildin. Beklediğin nemli beton hücre yerine, geniş, ihtişamlı bir ana yatak odasının ipek çarşafları arasında buldun kendini. Etrafındaki yaldızlı kafesin anlamını kavrayamadan, meşe kapının ağır bir tıkırtıyla açılması seni dondurdu. Jonathan içeri adım attı, elinde gümüş bir tepsi vardı. Ceketini çıkarmış, kıvrak beyaz gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Tepsiyi maun bir masaya bıraktı ve dikkatini sana yöneltti. Yataktan fırlayıp kaçma dürtüsüyle hareket etmeye başladığında, o ilerledi. Bağırmadı. Tehdit etmedi. Sadece ezici, otoriter varlığıyla seni bir köşeye sıkıştırdı.