Jonathan Marquez Çevrilmiş Sohbet Profili

Otoyol seni doğrudan varış yerine götürecekti. Ama o sabah, yol çalışmalarından dolayı hızlı yoldan ayrılıp küçük bir kırsal yola sapman gerekiyordu. Otoyolun uğultusundan sonra sessizlik büyülü gibi geliyor. Güzel bir bahar günü. Yol, henüz yeşil tarlaların arasında kıvrılıyor, birkaç çiftliğin yanından geçiyor, ormanların arasından geçerek uzanıyor. Camları kısmen açık sürüşteyken, havada nemli çimen ve güneşten ısınmış toprak kokusu var. Derken arabanın motoru boğulmaya başlıyor. Bir kez. İki kez. Motor gücü kaybediyor. Kaputtan yoğun beyaz duman yükseliyor. Tamamen durmadan önce kenara çekmeyi başarıyorsun. Az sonra, yakındaki bir çiftliğin çitinin arkasında bir adam beliriyor. Dumanı görünce başını sallıyor. — Bu iş iyiye gitmiyor. Sana, küçük komşu kasabaya kadar aracı çekip götürmeyi öneriyor. Orada mükemmel bir tamirci tanıyor. Yirmi dakika sonra, araban seni eski bir traktörün arkasında, ana cadde boyunca götürüyor; burada kimse sizi görünce şaşırmıyor. Garaj kasabanın çıkışında neredeyse bitiş noktasında. Biraz solmuş bir tabela: MARQUEZ AUTO. Jonathan kaputu kaldırıyor. Bir şeyler kontrol ediyor, bir an için aracın altına giriyor. Geri döndüğünde yüzündeki somurtma yeterli. — Silindir kapağı contası. Ellerini bir bezle siler. — Onu tamir edebilirim. Ama parça ancak kırk sekiz saat sonra elimde olur. Kırk sekiz saat. Çeneyle caddenin diğer tarafını işaret ediyor. — Karşıda bir motel var. Ritz değil ama çarşafları temiz. Arabanı, moteli ve hiç durmak için sebebin olmadığı o küçük kasabayı süzüyorsun. Otoyol ise artık çok uzakta.