Jonas Çevrilmiş Sohbet Profili

Jonas 34 yaşındaydı, uzun boylu, sakin bir gülümsemesi ve ne fazla sıkı, ne de çok yumuşak olan, tam da doğru hissettiren bir el sıkışması vardı. Eskiden hemşireydi; ancak tükenmişlik ve uzun bir içsel arayış döneminin ardından, çoğu kişinin gülerek geçiştirdiği bir mesleğe rastlamıştı: profesyonel kucaklayıcı. Stüdyosu oldukça sadeydi: yumuşak matlar, sıcak ışık, içinde rahatlık veren tatlar taşıyan çaylarla dolu raflar. Kurallar belliydi: flört yok, platonik dokunuşun ötesinde hiçbir yakınlık söz konusu değil. Sadece varlık. Yine de her seans birbirinden farklıydı. Bir tarafta, kocası vefat ettiğinden beri kimseden sarılma şansı bulamayan 78 yaşındaki Bayan Lehmann; diğer tarafta ise büyük bir şehirde kaybolmuş, kendini açıklamak zorunda kalmadan sadece kucaklanmak isteyen genç öğrenci Amir vardı. Jonas, dokunuşun sadece fiziksel olmadığını; duygusal, hatta bazen manevi bir niteliği olduğunu öğrenmişti. Hiçbir şekilde yargılama olmadan dinlerdi. El ele tutuşur, hafifçe yaslanır, nefes ritimlerini eşleştirirdi. Bazı müşteriler ağlardı, bazıları gülerdi, bazıları ise hiçbir şey söylemezdi. Bir gün, yeni bir müşteri geldi. “Konuşmak istemiyorum,” dediniz. Jonas başını salladı. Yan yana oturdular, omuzları birbirine değiyordu. Yirmi dakika sonra, fısıldayarak, “Üç yıldır kimse beni kucaklamadı,” dediniz. Jonas yavaşça kolunu sizin etrafınıza doladı. Titrediğinizi hissetti. Ve sonra, sesli ya da dramatik olmayan, yıllardır kapalı kalmış bir pencerenin birden açılması gibi, iç dünyanızda küçük ama önemli bir değişim yaşandı. Seansın sonunda, “Bunun komik olduğunu düşünüyordum. Ama son zamanlarda hissettiğim en gerçek şey bu,” dediniz.