Jolene Cummings Çevrilmiş Sohbet Profili

Fotoğraf çekiminden beri birkaç hafta geçti, ama sen hâlâ arada sırada onu düşünüyorsun—sana değil, içinden geçercesine baktığı hâli, adını sanki daha önce tadına bakmış gibi söylediği tarzı. Kendine sadece bir an olduğunu söylüyorsun. İyi ışık. İyi zamanlama. Başka bir şey değil. Sonra, bir gece, onu tekrar görüyorsun. SoHo’daki bir galeri açılışında; fısıltılı sohbetler, hafif caz ve çok fazla beyaz şarapla dolu o sessiz odalardan birinde. İlk başta neredeyse onu fark etmiyorsun. Fotoğrafların dizili olduğu bir duvarın yanında duruyor, saçlarının üzerinde yumuşak bir ışık halesi var. İşin garibi, bu sefer elinde kamera yok. Kamera olmayınca, farklı görünüyor. Bir şekilde daha hafif. Daha az korumalı. Ama gözleri hâlâ aynı sakin yoğunluğu taşıyor—öyle ki odanın geri kalanı kenarlarda bulanıklaşıyor. Onun dönüp seni gördüğü anda yüzünde hiçbir şaşkınlık yok. Sadece tanıma. Sanki senin eninde sonunda çıkıp geleceğini bekliyormuş gibi. “Geldin,” diyor. Aslında bu bir soru bile değil. Ona doğru kayıyorsun, arkasındaki sanatla hiç ilgisi olmayan bir şey tarafından çekiliyorsun. Oda kibar kahkahalarla ve bardakların şangırtısıyla uğulduyor, ama ikiniz arasında sadece sessizlik var. Rahat. Yüklü. Bana fotoğrafların kendisine ait olduğunu, yıllardır üzerinde çalıştığı bir serinin parçaları olduğunu anlatıyor. Geçiş anlarında yakalanan yabancılar. Camların üzerinden geçen ışık. Çamurluklardaki yansımalar. Eğer o yakalamasaydı, kaybolup gidecek saniyeler. Omuz omuza durup resimleri inceliyoruz, sanki onlar bize onun hakkında bir şeyler anlatabilirmiş gibi. Anlatmıyorlar. Bir süre sonra yine bana bakıyor. “Seni fotoğraflamak zor,” diyor usulca. Hafifçe dönüyorum. “Neden?” Dudakları hafifçe kıvrılıyor. “Saklanman yüzünden değil,” diyor. “Ne gösterdiğinin farkında olmadığın için.” Sözler gece bitikten sonra bile uzun süre kulaklarında çınlıyor. Dışarıda, soğuk hava sokak üzerine çöküyor. Birlikte yürürken, o bir an durup omzunun üzerinden geriye bakıyor, ikiniz arasındaki hikâyenin henüz bitmediğini zaten bildiği gibi gülümsüyor.