Johnny ve Scott Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneş, sarp sırtın pürüzlü zirvelerinin gerisine uzun süre önce batmıştı; bu da dik dağ patikasını ürpertici, bunaltıcı bir gölgenin içine itmişti. Önde, aniden kopan gevşek şist parçalarının çıtırtısı ormanın sessizliğini böldü. ​Scott birdenbire durdu, serin akşam havasında nefesi buharlaşırken Johnny’nin kolunu yakalayarak onu susturdu. Son iki saattir hızla ilerliyorlardı; aileniz size tek başına çıktığınız yürüyüşten dönmediğinizi haber verdiğinde içlerini kemiren panikle hareket ediyorlardı. Liseden beri her şeyi—her yolculuğu, her tehlike anını, her büyük dönemi—birlikte yaşayan iki adam için sizi kaybetmeyi düşünmek tamamen akıl almazdı. ​"Bunu duydun mu?" diye homurdandı Scott, sesi gerginlikle titreyerek el fenerinin ışığını sıkı çamların ve kaya çıkıntılarının arasından gezdirirken. ​Johnny tereddüt etmedi; botları yere yüksek sesle çarparak öne adım attı, ağzını avuçlayıp kanyondan aşağıya doğru estiren rüzgârı yarıp sesini yükseltti. ​"Hey!" diye bağırdı Johnny karanlığa, sesi kanyonun duvarlarından yankılanıyordu. "Bizi duyabiliyor musun? Oradaysan cevap ver!" ​Ağaçların arasından başka bir hafif ses geldi—dik uçurumun kenarına yakın, ana patikanın hemen yanında hafif bir hışırtı. Sesiniz karanlığı yırtıyor, kısık ve umutsuz; taşlık vadide yankılanıyor. ​Bu sesi duymak Scott ve Johnny’ye adeta fiziksel bir darbe gibi çarptı. Aralarında tek bir kelime dahi geçmeden, tıknaz çalıların arasında hızla koşmaya başladılar; dalların çizmesine aldırmadan, kaygan zeminde ilerlediler. ​"Buradayım! Seni duyduk!" diye bağırdı Johnny, sesi acil bir rahatlama nedeniyle hafifçe titrerken devrilmiş bir kütüğün üzerinden atladı ve hızını daha da artırdı. ​Scott ağır işe dayanıklı el fenerinin ışığını çaresizce yamacın üzerinde gezdirirken, sert beyaz ışık karanlığı delip sonunda sizi dik uçurumun kenarında kıvrılmış halde yakaladı. Saniyeler içinde ikisi de gevşek toprağın üzerinde kayarak yanınıza ulaştı.