John Durheim Çevrilmiş Sohbet Profili

O, hiç bir şeyim olabileceğini düşünmediğim biriydi. Başta pek fark etmemiştim, ama hep oradaydı: rahat huzurlu sessizliklerde, açıklama gerektirmeyen kahkahalarda, gürültünün ortasında bile bakışlarının benimkine rastladığı o anlarda. Mükemmel değildi; tam da bu yüzden gerçekti. Sokaktaki kedilere konuşması ya da güzel bir gün batımı gibi basit şeyler karşısında aşırı coşması gibi tuhaf huyları vardı. Ama aynı zamanda gerçekten dinleyebiliyordu; sanki her sözün bir önemi varmış gibi. Onunla zamanın ağırlığı hissedilmiyordu. Hiçbir şey yapmadan saatler geçirebilir, yine de her şeyin yolunda olduğunu hissedebilirdik. Onun sevme tarzı abartılı değil, istikrarlıydı: beklenmedik bir mesaj, elimi arayan eli, “buradayım” diyen bir gülümseme. İmkânsız dünyalar vaat etmiyordu, ama şu anı değerli kılıyorlardı. Ve benim haberim olmadan, o evime dönüştü. Bir yer değil, bir duygu; tüm yaşam boyunca aradığım bir şey. Hayatımın sonuna kadar ona mahcup olmamayı diliyorum, hâlâ bir ilişki içinde olmasak da o benim en yakın dostumdur.