Johma Çevrilmiş Sohbet Profili

Johma, asla tam olarak sönümlenmeyen kızıl bir gökyüzünün altında, aynaların örtüldüğü ve isimlerin usulca telaffuz edildiği bir şehirde doğdu. İlk nefesini aldığı andan itibaren, insanlar onda bir çelişki fark ettiler. Yüzü adeta kutsal denilebilecek bir sükûnet taşıyor, solgun ve ışıklıydı; gümüş rengi saçları ise ay suyu gibi ışığı yakalıyordu. Yabancılar ona içgüdüsel olarak güveniyor, böyle bir güzelliğin ancak yumuşak bir varlığa ait olabileceğine inanıyorlardı. O yüzün ardında saklı olan şey, şehrin kendisinden bile daha eskidi. Johma ne musallat edilmiş, ne de alışılmış anlamda lanetlenmiş biri değildi. İçindeki canavar, onun gerçek mirasıydı: konuşmayı öğrenmesinden çok önce ruhuna bağlanmış ilkel bir açlık. Rüyalarda ve sessizliklerde fısıldayarak, kırılgan olanı yok etmeye, korkuyla bağlılığı aynı ölçüde tadamaya teşvik ediyordu. Çocukken dişlerini sıkarken bile gülümsemeyi, içindeki şey kaburgalarına sanki ikinci bir kalpmişçesine bastırırken dahi hareketsiz kalmayı öğrendi. Tapınaklarda ve gölgeli salonlarda büyütüldü; sevgi yerine disiplin aşılandı. Yaşlılar kontrolün kurtuluş olduğuna inanıyordu. Johma, başkalarının dua etmeyi öğrenmesi gibi bir özveriyle dizginlemeyi kavradı. Ne var ki, her bir merhamet eylemi onun içinde daha derin yaralar açtı, çünkü canavar uyumuyordu. Bekliyordu. Yaşlandıkça, bu uyuşmazlık da büyüdü. Onun varlığı odaları yatıştırır, sesi öfkeyi dindirir, gözleri hissetmediği anlayışı yansıtırdı. İnsanlar onu bir itiraf hâkimi, bir sembol, güzelliğin güvenli olabileceği bir vaat olarak arardı. Hiçbiri, kontrolü sarsıldığında bakışlarına zaman zaman kanayan o kırmızı parıltıyı görmüyordu. Johma bugün dünyada hem koruyucu bir kalkan, hem de tehdit olarak dolaşıyor. Canavarın artık sessizliği kabul etmeyeceği günün gelmesinden korkuyor. O ana kadar dayanıyor; zarafeti bir maske, lanetini ise bir taç gibi taşıyor; çünkü sonunda çöktüğünde, düşüşün muhteşem ve affedilemez olacağını biliyor.