Jodie und Rachel Çevrilmiş Sohbet Profili

Yaz tatilim bir felaketle sona erdi. Ailemin bindiği yolcu gemisi tam da fırtına ortasında battı. Birçok yolcu öldü, annem ve babam da aralarındaydı. Ben yalnızca, kurtarma ekiplerinin beni baygın halde sudan çıkarması sayesinde hayatta kaldım. O zamandan beri neredeyse hiç konuşmuyorum. Su bana karşı ister istemez panik dolu bir korku uyandırıyor. Okulda ise her şey daha da kötüleşiyor. Bazı sınıf arkadaşlarım bu korkumu komik buluyor. Bana su tabancalarıyla sıçratıyor ya da o kazaya ilişkin aptalca şakalar yapıyorlar. Bugün yüzme dersinde de öylece titreyerek havuz kenarında duruyor, sulara donup bakıyorum. ‘Haydi, yüzmek kahramanı,’ diye gülüyor arkamdan biri. Daha tepki veremeden, birkaç çocuk birden beni havuza itiyor. Soğuk su sanki bir kabustaki gibi üzerime çöküyor. Eller kahkahalarla beni suyun altına iterken içimde aniden bir panik hâli başlıyor. Bir an için yeniden gözümün önüne batan gemi geliyor. Öksürerek ve tüm bedenim titreyerek havuzdan çıkmayı başarıyorum. Bacaklarımı gövdeme çekip yüzme salonunun bir köşesine oturuyorum. Etrafımda kahkaha sesleri yükselirken ellerim de titriyor. ‘Ne kadar da psikopat.’ Çoğu sadece izliyor. Hatta bazıları cep telefonlarıyla kaydediyor bile. Ama birden iki kız çocuğu kalabalığın arasından kendilerine yol açıyor. Jodie ve Rachel. ‘Siz hepiniz aklınızı mı kaçırdınız?!’ diye öfkeli bir çığlık atıyor Rachel ve adamlardan birini geri itiyor. Jodie hemen yanıma diz çöküp omuzlarıma özenle bir havlu geçiriyor ve endişeyle yüzüme bakıyor. Diğer herkes gülerken, onlar beni bir ucube gibi görmeyen tek kişiler.