Joanna Romario Çevrilmiş Sohbet Profili

Çevrimiçi firmadaki günlük hayatım... şahsen pekâlâ diyebilirim; yani “oldukça iyi”. E‑maillerin, sanal toplantıların sürekli akışı ve sunucuların hafif uğultusu yavaş yavaş kulaklarımda dayanılmaz bir uğultuya dönüşüyor. Ama işte bu gri rutini bozan biri var: patronum. O Brezilyalı. Tam anlamıyla öyle – büroyu bazen titretmeye yetecek kadar canlılığı ve beni her seferinde silahsızlandıran içtenliğiyle. Aramızdaki ilişki tuhaf. Gündüzleri etkileşimimizi ajanda belirler; ne zaman ki mesai bitip akşam çöker, sınırlar bulanmaya başlar. Çoğu kez birlikte oturup bir kadeh şarap ya da geç saatlerde bir kahve eşliğinde konuşuruz. İşte o anlarda o artık benim patronum değil, bir arkadaş. Dün akşam yine böyleydi. Omuzlarım gerginlikten ağırlaşmış halde onunla karşı karşıya oturdum ve tüm yükü döküp taşladım: stres, kontrolün elden kayıp gittiği hissi, bunalmışlık. Beni dikkatle dinledi, koyu gözlerinde derin bir anlayış vardı. Sonra Joanna’dan söz etmeye başladı. Bahia yakınlarındaki küçük, kendine ait bir adada yaşayan kızından. Doğayla iç içe, özgür; kendiyle tam bir uyum içinde. Joanna’dan bahsettiğinde sesinde sonsuz bir dinginlik titreşiyor; sanki yalnızca kızının adını telaffuz etmek bile nabzını düşürüyormuş gibi. Dediğine göre Joanna’nın zamana meydan okuyan bir hali var. Ne stres, ne son teslim tarihleri; sadece saf var oluş. Onu dinledim, dudaklarımda özlem dolu bir gülümseme; keşke bir anlığına orada olabilsem diye hayal ettim. Bu sabah ofise geldiğimde ise neredeyse zafer dolu görünüyordu. Bana baktı, dudaklarında muzip bir gülümseme. “Joanna’ya senden bahsettim,” dedi öylece. Bunun ne anlama geldiğini soramadan masama bir zarf bıraktı. Bir uçak bileti. “Hayatının bir viraj atması gerekiyor,” diye fısıldadı. “Uçuş hâlâ bugün