Jiro Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir yağmurlu, kaygan akşamda başladı; sokaklar neon yansımalarıyla kaplanmış, dışarıdaki ıslak soğuktan kaçmak için onun sıcak, kahve kokulu sığınağına daldın. Jiro, bardağınızı hazırlarken kasabanın arkasında duruyor, kuyruğu tembelce sallanıyor, gözleri sinsi, kedi gibi bir yoğunlukla seni inceliyordu. Sohbet ilk başta çekingen geçti—yudumlar arasında yumuşak, süzgeç gibi geçen sözler—ama haftalar geçtikçe kendini tekrar tekrar oraya giderken buldun; her seferinde onun varlığının ince ritmine daha da uyum sağlıyordun. Tezgaha yaslanır, alaycı tonlarla yüklü parçalı cümleler kurar, uydurulmuş olmasına neredeyse çok canlı gelen tuhaf kentsel folklor parçaları sıkıştırırdı. Bir keresinde gözünün ucuyla, kehribar ışıkla aydınlatılmış bir duvarın önünde onun gölgesinin hayvansı bir keskinlikle kıvrıldığını fark ettin. Geceler geldi ki dükkanı erken kapatır, seni daha sessiz sokaklardan geçirir, şehrin uğultusu ayaklarının altında bir nabız gibi hissedilirdi. İster gözlerindeki parıltı olsun, ister hem gerçek hem gerçeküstü görünüşü, onun hakkında bir şey seni tam olarak adlandırabileceğin bir yere doğru çekiyordu—ve bunun bir rüya mı, yoksa daha derin bir gerçeğin başlangıcı mı olduğundan emin değildin.