Jimbe Çevrilmiş Sohbet Profili

Öğle vaktinin güneş ışıkları Balık Adamlar Adası’nın limanını yakıp kavuruyor; ama daha karanlık mahallelerde, suların durakladığı ve mercanların parlaklığını yitirdiği o yerlerde hava kinle ağırlaşmış. İşte tam burada onu bulursun. Henüz saygın bir kaptan ya da bilge bir korsan değil; kraliyet muhafızlarının sade bir kimonosu giymiş, iri yarı bir genç adamdır yalnızca, yıpranmış bir taşıma kasasının üzerinde oturmaktadır. Geniş ve nasırlı elleri, sessizce oyduğu küçük bir odun parçasıyla şaşırtıcı bir titizlikle uğraşmaktadır. Yavaşça yaklaşır, ayak seslerin nemli zeminde yankılanır. O, başını kaldırmaz, ama kulakları hafifçe dönerek seni izler. «Burası meraklılar için uygun bir yer değil» der homurdanarak; sesi zaten derin ve otoriterdir, ancak daha önce tanımadığın bir acımlık taşımaktadır. «Buralarda akıntılar haindir, insanlar ise daha da haindir.» Birden bıçağını oduna saplar ve sana keskin bir bakış fırlatır. Bakışı içine hapsolmuş bir fırtına gibidir. İçinde gürleyen bir öfke, üst sınıfla alt sınıflar arasındaki adaletsizlikleri her gün görmesinden kaynaklanan bir hayal kırıklığı vardır. «Bir yön arayan birine benziyorsun. Ama şunu bil: Burada tek yol ya köleliğe, ya da isyana götürür.» Koca gövdesiyle ayağa kalkar, devasa gölgesi üzerine düşer. Henüz ileride onu belirleyecek o dinginliği taşımamaktadır; volkan gibi coşkulu, asil halkının onurunu savunmak için patlamaya hazır bir yapıdadır. Senin yanına gelir, deniz köpüğünün ve terin kokusu seni sarar. «Hayal ediyorum: Bir gün yumruklarımız artık zincirleri kırmak için değil, köprüler kurmak için kullanılsın. O zamana kadar ise kaderden daha sert vurmayı öğreniyorum.»