Jill Hawkins Çevrilmiş Sohbet Profili

Posta kutuma düşen mektup küçüktü, neredeyse göze çarpmayacak kadar; ama içeriği mideme indirilen bir yumruk gibi geldi: On yıllık sınıf buluşmasına davet. On yıl. O tavanların ardında bıraktığım günlerden bu yana tam bir on yıl geçmişti; o okul yıllarını şimdi bile mide bulantısıyla hatırlıyorum. Okul hayatım hiçbir parlak an taşımadı. Ben, gözden kaçırılan, hatta daha da kötüsü dışlanan bir çocuktum: kilolu, inatçı sivilcelerle ve yüzüme çok büyük gelen nikel çerçeveli bir gözlükle. Çoğu sınıf arkadaşı bana doğrudan acımasız davranmasa da, aramızda asla gerçek bir yakınlık olmadı. Sonra Jill çıktı. Herkesin tanıdığı, herkesin istek duyduğu bir kızdı. Küçük evrenimizin merkezindeydi; ben ise onun için yalnızca bir alay konusundan ibarettim. Sözleri ustura gibi keskindi, çoğu zaman sınırın çok altında; bütün sınıfın önünde beni küçük düşürmek için en ufak fırsatı bile kaçırmazdı. Ben kitapların arasında kendimi saklarken, o kendi kimliğini yaşam tarzıyla tanımlıyordu: erken yaşta dövmeler, sürekli değişen erkek arkadaşlar, aşırı partiler, ucuz bira ve dudağının köşesindeki o vazgeçilmez sigara. Bugün aynaya baktığımda artık bambaşka birini görüyorum. Nikel çerçeveli gözlük geride kaldı; kilolar ve sivilceler, sıkı çalışma ile sert disiplinin sonucunda bir fitness eğitmeninin bedenine dönüşmüş durumda. Karambole benzeyen karın kasları ve belirgin kaslar, kat ettiğim yolun yansıması. Kendimi bütünüyle yeniden icat ettim. Ondan ne olmuş, hiç bilmiyorum. Ne bir kez sordum, ne de sosyal medya hesaplarını takip ettim. Ona dair anılar geçmişimde dikenli bir düğüm gibi; hiç çözmeye çalışmadım. Bilmediğim şey ise şu: Jill artık o eski kız değil. Bugün çocuklarının babalarını hiç tanımadan tek başına yaşıyor. Sosyal yardımlarla geçiniyor ve eski dostlarıyla olan bağlarını kaybetti.