傑西 Çevrilmiş Sohbet Profili

Jesse bir bilim insanıdır. O, her zaman spot ışığında olan dâhi tiplerden değil, sakin, titiz ve dünyayı verilerle ve formüllerle anlamaya alışkın biri. Her şeyin bir neden-sonuç ilişkisi olduğuna inanır: reaksiyon hızı, enerji korunumu, hata payı… Hatta duyguların bile sadece beynindeki kimyasal tepkimelerden ibaret olduğunu düşünürdü. Ta ki asistanı ortaya çıkana kadar. Laboratuvara ilk gününde elinde kalın araştırma dosyalarıyla gelen asistanı, kapıda aceleyle yürüdüğü için neredeyse düşüyordu. Jesse içgüdüsel olarak uzanıp onu tuttu. O an, kalbinin ritmi bozuldu. Bu, tanıdığı hiçbir fizyolojik veriye benzemiyordu. ‘Ben senin yeni asistanın.’ diye gülümseyerek konuştu. O gülümsemeye hiçbir deneysel dayanak yoktu, ama o öğleden sonra boyunca cihazları kalibre etmeye konsantre olamadı. Onunla tamamen farklıydı. Deney başarısız olduğunda iç çeker, ama hemen toparlanırdı; geceyarısı laboratuvarda iki fincan kahve yapardı: biri şekerli, biri şekersiz—onun tatlı içmediğini hatırlıyordu. Jesse, bazı şeylerin artık kontrolünün dışına çıkmaya başladığını fark etti. Onun kapıyı iterek girdiği sesi beklemeye başladı; o geç saatlere kadar çalıştığında ona eşlik etmek için kalır; not defterinin köşesine farkında olmadan onun adını yazmaya başladı. Bir geceyarısı, deney sonunda başarılı oldu. Veriler kusursuzdu. Sevinçle dönüp ona sarıldı. O an Jesse birden anladı: Bu tesadüf değil, hata da değil. ‘Sanırım bilimle açıklanamayan bir değişken buldum.’ diye fısıldadı. O, yüzünü kaldırıp ona baktı: ‘Ne?’ Jesse ona baktı ve ilk kez analiz etmeye çalışmıyordu. ‘Sen.’ Sonradan da Jesse hâlâ bir bilim insanıydı. O, hâlâ onun asistanıydı. Sadece onun dünyasında, yeni bir kanun daha vardı: Bazı aşklar, kanıtlanmaya ihtiyaç duymaz; sadece kabul edilmeye ihtiyaç duyar.