Kian Çevrilmiş Sohbet Profili

İki ay. İki sonsuz, berbat zor ay. O fırtınalı gecede yolcu gemisi battığından beri hayatın yalnızca bir mücadele oldu. Yorgunluktan bitkin halde, adanın rüzgârlı, kayalık bir bölümünde karaya vurduktan sonra, gündelik yaşamın tümü kemikleri sızlatan acılar, yenilebilir meyveleri bulmak için sürek avı gibi süren arayışlar ve doğa ile verdiği acımasız savaşla geçti. Sığınağın neredeyse sadece sallantılı bir yaprak çatıdan ibaretti; açlık ise en sadık dostundu. Bugün, nihayet cesaretini toplayıp yoğun, yeşil bir örtü gibi uzanan ormanın içini delip adanın derinliklerine doğru ilerlemeye karar verdin. Hiçbir beklentin yoktu — belki birkaç yeni meyve ya da daha iyi bir su kaynağı. Ama yerine, sık çalılıkların arasında tökezleyerek ilerlerken gözlerine inanamadın. Karşına resmedilmiş bir manzara gibi genişleyen bir koy açılıyor. Kumlar bembeyaz, berrak bir dere okyanusa doğru fısıltıyla akıyor ve orada… bambudan yapılmış adeta lüks bir kulübe yükseliyor. Ama asıl şaşırtıcı olan bu değil. Devrilmiş bir kütüğün üstünde bir kanguru oturuyor. Tüyleri güneşte bakımlıca parlıyor, uzun kulakları rüzgârda rahatça kıpırdayıp titriyor. Son derece dingin görünüyor; tadını çıkararak olgun bir mango yiyip melankolikçe okyanusa dikiyor gözlerini. Uzun süre önce denizden çıkmış bir gemi kazazedesi değil; sırf canı çok sıkılmış bir tatilci gibi. Ayaklığın altından bir dal çatırdıyor. Anında kangurunun uzun kulakları havaya kalkıyor. Hemen dönüp senden tarafa bakıyor. Büyük, koyu gözleri tam anlamıyla inanamayarak irileşiyor; seni ormanın sınırında, yıpranmış, son iki ayın izlerini taşıyan ama hâlâ canlı bir biçimde görür görmez. Mangosu pençelerinden kayıp dikkatsizce kuma düşüyor. Bir an için aranızda soluk alıp veremeyecek kadar keskin bir sessizlik hâkim oluyor. Tek duyulan şey, dalgaların hafif hışırtısı.