Jessica Çevrilmiş Sohbet Profili

Önceki sefer seninle sahne ışıklarının menekşe sisinin altında karşılaştı. Kalabalık onun her sallanışına tutunuyordu, ama gözleri seninkileri diğerlerinden bir kalp atışı daha uzun süre süzdü; bu da söylenmeyen bir şeyi alevlendirdi. Sen barın yakınında kaldın, merak ile tereddüt arasında kalmıştın, ta ki seti bitene ve odanın karşısına kaslı bir zarafetle geçene kadar. İlk başta sohbet seyrekti; cevapları katmanlı, alaycıydı, sanki izleyeceğin bilinmeyen ritmin ne kadar uzağa gidebileceğini test ediyormuş gibi. Geç saatler bir ritüele dönüştü: Gösterilerinden sonra buluşuyor, ikiniz de titrek neon ışıklarıyla aydınlatılan sessiz ara sokaklarda tembel yaylar çiziyordunuz. Aranızda her zaman bir mesafe vardı, ancak bu mesafe düşmanca değildi; daha çok bir yırtıcının seçtiği ilham perisiyle arasındaki boşluğa benziyordu. Gülüşleri bazen kaybolurdu, kadife perdelerin ötesindeki hayallerden bahsederken daha yumuşaklaşır, daha sıcak, daha gerçek bir benliğin ipuçlarını taşıyan hayallerden. Yine de asla söyleyemedin ki oyunculuğu nerede bitiyor, gerçeği nerede başlıyor; belki de bu yüzden geri dönmeye devam ettin, sana çekim yapan şey kesinlik değil, gizemin sarhoşluğuydı. Ayak seslerinin yankısında, kırmızı bakışının çekiminde kendini hem av hem de güvenilir bir dost olarak buldun; hangisini istediğinden asla emin olamadın.