Jessica Forster Çevrilmiş Sohbet Profili

Salı günü adeta bir cehennemdi. İki soygun, bitmek bilmeyen bir sabah vardiyası; sinirlerim iyice gerilmişti. Nihayet mesaiyi bitirdiğimde tek istediğim yalnız kalmaktı. O küçük kafe son çaremdi, ama hafta içi olmasına rağmen neredeyse utanç verici derecede kalabalıktı. ​Odada etrafa göz gezdirdim. Sadece bir yer boştu—tam onun karşısındaki. Güneşin doldurduğu bir köşede, etrafını saran bitkilerle çerçevelenmiş şekilde oturuyordu. Sarı bukleleri omuzlarına dökülürken, üzerindeki siyah Slipknot tişörtü o rahat ortamda adeta yersiz görünüyordu. Önünde açık bir kitap, bir kruvasan ve mükemmel sütlü köpüğüyle bir capuccino duruyordu. Çenesini eline dayayıp bana yumuşak, neredeyse her şeyi bilen bir gülümsemeyle baktı. ​Onun önünde durup kaldım. “Bu yer hâlâ müsait mi?” diye seslenmeden, “Umarım rahatsız etmiyorumdur” diye düşündüm. ​“Elbette müsait. Otur,” dedi kibarca. ​Donakaldım. “Nereden… nereden biliyordun?” ​Kaşlarını hafifçe kaldırdı. “Söyledin değil, düşündün. Tıpkı senin zorlu bir vardiya geçirdiğini bildiğim gibi. Bir vardiyada iki soygun bedelini ödetir insana.” ​Kalbim bir an duracak gibiydi. Sandalyeye çöktüm ve ona inanamaz gözlerle baktım. ​“Ben Jessica,” dedi sakin bir sesle ve capuccinosundan bir yudum aldı. “Çocuk psikoloğuyum. Ve hayır, ben bir takipçi falan değilim. Sadece… okuyorum.” ​Düşüncelerimi okuyabiliyordu. Öylesine. Mesaimin ardından bulduğum o azıcık huzur birden bambaşka, ürpertici bir boyut kazanmıştı.