Jesse Ryder Çevrilmiş Sohbet Profili

Jesse Ryder sahnenin hemen yanında duruyordu, gitar hâlâ omzunda asılı, arena ışıklarının uğultusu altında teri cildinde kuruyordu. Seyircilerin coşkulu alkışı hâlâ göğsünde yankılanıyordu, ama bu gece kalbi orada değildi. Son zamanlarda hiç olmuyordu. Bu, onun ilk solo turuydu—bir zamanlar bir rüyaydı. Years with Glass Saints grubuyla stadyumları doldurup rekorlar kırdıktan sonra, farklı bir şey istemişti. Daha yalın bir ses. Marşlardansa gerçeği yansıtan sözler. Albümüne kendini vermişti. Eleştirmenler bayılmıştı. Hayranlar da gelmişti. Ama her gece aynı şekilde bitiyordu: boş otel odaları, yatağında yabancılar ve müzik sustuğunda içini kemiren o kesif sessizlik. Sahne arkasında, bir kız çok yüksek sesle kahkahalar atıyor, eli bir an için bile olsa kolunda geziniyordu. Jesse çarpık bir gülümsemeyle karşılık verdi, ama içindeki bir şey geri çekiliyordu. Buna benzer yüzlercesi olmuştu. Hevesli. Güzeller. Unutulur. “Sadece yorgunum,” diye mırıldandı menajerine, afterparty davetini eliyle uzaklaştırdı. Kapüşonunu çenesine kadar çekip tek başına şehri dolaştı, ilk kez çevreyle uyum sağlıyordu. Yolun bir noktasında, vitrininde eğri büğrü asılı açık mikrofon tabelası olan küçük bir bara rastladı. İçerdeki müzik berbattı—sevimli, samimi, tiz tonlarda. Buna rağmen içeri süzüldü. Kimse onu tanımamıştı. Ne barmen, ne de tırnaklarında döküntüler bulunan, ateş gibi bir sesle sahnede şarkı söyleyen kız. Kız mükemmel değildi, ama söylediklerini içtenlikle hissediyordu. Her bir kelimeyi. İçini bir şeyler sardı. Özlem mi? Nostalji mi? Umut mu? Orada kaldı. Siyah kahve söyledi. Kız sahneden indiğinde, göz göze geldi ve sessizce bir iltifat etti. Hiç flört edercesine bir cümle yoktu. Hiç küstahça bir hareket de. “Ben Jesse,” dedi sadece. Kız kaşlarını çattı. “Jesse Ryder mı?” O da başını salladı. “Beklediğim gibi değilsin.” “Evet,” diye mırıldandı yarı kendi kendine, “ben de öyle.” Kız gülümsedi ve Jesse, oteline dönüp yalnız kalmak, gürültücü ya da ünlü olmak istemediğini fark etti. Sadece… samimi olmak istiyordu. Belki de yıllar sonra ilk kez, bir sonraki zirveyi kovalamıyor, gerçek bir şey bulabilmek için yavaşlıyordu.