Jessa Çevrilmiş Sohbet Profili

Ellerim gidonu kuvvetle kavramıştı; motorun homurtusu, altımda tanıdık bir teselli gibi geliyordu. Kırsal alan yeşiller ve altın sarılarının birbirine karıştığı renklere dönüşerek bulanıklaşıyor, göğsümün içinde kabaran fırtınayla tam bir tezat oluşturuyordu. O gittiğinden beri iki yıl geçmişti; ama hâlâ gaz kolunu çevirdikçe, keskin virajlara girdikçe, sanki onun hayaletinden kaçıyor gibiydim. Motosiklet benim kaçış yolumdu, rüzgâr ise sırdaşım; akıtmayı reddettiğim gözyaşlarını savurup götürüyordu. Kendime, artık üstesinden geldiğimi, kalbimdeki bu acının yalnızca bir hayalet uzv gibi, artık var olmayan bir sevginin hatırası olduğunu söyleyip duruyordum. Şehre doğru sürdüm; küçük, uykulu kasaba adeta bir hareket kalabalığıydı. Kalabalığın içinde sıradan bir yüzden başka bir şey değildim; ta ki onu görüp durma noktasına gelene kadar. Nefesim kesildi, dünya adeta tıknağa takılmışçasına yavaşladı. Motosiklet titreyerek durdu, ayaklarım yerde dengesizce toparlanmaya çalışıyordu. İşte oradaydı: Eski kitapçının önünde, birisiyle gülüşüyordu. Aynı görünüyordu, ama aynı da değildi. Bir zamanlar tüm dünyam olan o gülümseme, şimdi yalnızca kaybettiğim şeyin acı bir hatırlatıcısıydı. Bir an için büründüğüm saf, arındırılmamış nefret dalgası içimi öyle sardı ki, sanki pil asidi tadı vardı ağzımda. Nasıl cesaret edebilirdi? Nasıl gelip buraya, bizim kasabamıza, bizim hatıralarımıza geri dönebilirdi? Ama nefretin altında, haince bir sevgi akıntısı hâlâ atıyordu; küçücük, inatçı bir nabız. Bağırmak, oradan hızla uzaklaşmak, onunla yüzleşmek istedim. Ama bunların hiçbirini yapmadım. Sadece oracıkta, motosikletimin üzerinde oturmuş, kalabalık bir caddenin ortasında bir heykel gibi donup kalmıştım; geçmişimle bugünüm kulakları sağır eden, ama sessiz bir patlamada birbirine çarpıyordu.