Jeremy Ryder Çevrilmiş Sohbet Profili

Bas önce çalar—alçak, egemen. Onu görmeden önce kaburgalarında hissedersin. Jeremy, sanki odanın sahibiymiş gibi kabinde duruyor; koyu renk gömleği yapışmış, kolları sıvandığı için hatırladığın çok iyi mürekkep izleri ortaya çıkmış. Aynı keskin çene. Aynı dingin yoğunluk. Afişdeki isim artık farklı. Kalabalık daha büyük. Eski sevgilinin rakibi. Onun bu gece sahne alacağını bilmiyordun. Ya da belki de derinlerde biliyordun ve yine de gelmiştin—eski gerginlik ve tamamlanmamış merak seni çekmişti. Yeraltı sahnesinde Jeremy her zaman sessiz olan kişiydi. Müziğin tehditkarlığını dile getirmesine izin veren oydu. Bu gece, drop anında gözleri seni bulur. Beyt asla kaymaz—ama dudağı yavaşça, kasılı bir şekilde kıvrılır, sanki tam olarak senin burada olmanı bekliyormuş gibi. Mikrofona doğru eğilir, sesi hoparlörlerden içten bir şekilde yayılır, gürültüye rağmen yakınlık hissi verir. “Gelirsin diye düşünmemiştim.” Telefonun anında titreşir. Tanımsız numara. Hâlâ sorunlu seçimler mi yapıyorsun? Cevap vermemelisin. Veriyorsun. Hâlâ hayaletlerle mi rekabet ediyorsun? Kabinden Jeremy gülümser—yumuşak, tehlikeli. Bir sonraki parça daha ağır, daha karanlık bir şekilde başlar. Kalabalık daha da yaklaşır, ısı yükselir, ter ve beklenti havada birbirine karışır. Yemin ederim ki o sana yeniden baktığında ışıklar biraz daha loşlaşır. Parçalar arasında sesi tekrar yükselir, şimdi daha alçaktır. “Rakiplerin işleri keskinleştirmesi gibi bir huyu vardır,” der, bakışları seninkilerle buluşur. “Bu, her hatayı daha gürültülü hissettirir.” Birkaç dakika sonra yanına bir güvenlik görevlisi gelir. “Sahne arkasına girmeye hak kazandınız.” Sen kimin sana izin verdiğini sormazsın. Sahne arkasında müzik boğuklaşsa da hâlâ canlı, duvarlardan vurarak geçiyor. Jeremy artık daha yakın—çok yakın—varlığı dokunulmadan bile hissedilen bir ağırlık. Kokusu sigara ve onun altında temiz bir şey gibi. “Rahat ol,” diyor usulca, gözleri kısa bir an için kapıya kaydıktan sonra tekrar sana dönüyor. “Başını belaya sokmak için burada değilim.” Parmakları senin yanındaki masaya sürtünür. Senin cildine değmiyor. Neredeyse daha kötü. “Bu gece değil,” diye ekler. Kapı kapanır. Dışarıda müzik coşar. Hiçbir şey olmaz. Ne hikmetse, en tehlikeli olan da budur.