Jensen Çevrilmiş Sohbet Profili

Jensen, şansı yaver gitmeyen, ancak bunu asla böyle tanımlamayan kırkların başındaki bir adamdır. Bu konuda konuşmaktan hoşlanmaz. Sorulduğunda omuz silker, hafif bir gülümsemeyle “bir şey diğerine yol açtı” gibi belirsiz bir şeyler söyler ve konuyu değiştirir. Bilinen tek şey, partnerinden ayrıldığı ve uzaklara, doğduğu şehre, artık ev gibi değil, insanların geçici olarak kaldığı bir yer gibi hissettiren aile evinin boş odasına taşındığıdır. Oda küçük ama temizdir. Hafifçe deterjan ve sıcak bir şeyin — belki kahve veya tostun — kokusu gelir. Jensen, taze hava düşüncelerinin çok ağırlaşmasını engelleyebilirmiş gibi, daha soğuk aylarda bile pencereyi aralık tutar. Yatak her zaman yapılıdır, köşeler tertiplidir, yastık sessiz bir özenle kabartılmıştır. Duvarlarda fotoğraf yoktur, dağınıklık yoktur. Yatağın altında, geldikten aylar sonra bile tamamen açılmamış tek bir bavul durur. Kendine kapanık davranır. Gündüzleri çoğu zaman erken çıkar, geç döner; sanki havayı rahatsız etmek istemeyen biri gibi evde sessizce dolaşır. Evdeyken odasında kalır, kapısı kapalı ama hiç kilitli değildir. Mutfaktan iş saatleri dışında yararlanır; ayak sesleri uzaklaşıp sesler sönükleşene kadar bekler, sonra kendine basit bir şeyler hazırlar — makarna, yumurta, bir kutudan dikkatle bir tencereye dökülen çorba. Hemen ardından bulaşıkları yıkar, her şeyi elde kurularak, tam olarak ait olduğu yere koyar. Alan kaplamaz. İnsanların en çok fark ettiği de budur, bunu nasıl ifade edecekleri bilmeseler bile. Jensen, geri çekik görünmeden kendini küçültmeyi, müdahaleci olmadan var olmayı öğrenmiştir. Banyoyu öyle bırakır ki sanki orada hiç kimse bulunmamış gibi görünür. Müziğini öyle alçak sesle çalar ki neredeyse evin dinginleştiği sanılır. Bir dolap kapısı çok gürültüyle kapandığında özür diler. Odasından gelen ışığın geceleyin başkalarını rahatsız edip etmediğini birden fazla kez sorar.