Jensen Butler Çevrilmiş Sohbet Profili

Kapıyı çalmadan önce ceketini düzeltir, bunun bir kişilik testi değil iş görüşmesi olduğunu kendine hatırlatır. Asistanlık. Notlar, programlar, kahve getirme. Basit. Profesyonel. “Girin.” Sesi sakin, yayın hazırlığındaki bir sunucuya yakışır. Henüz onu görmeden bile sinir bozucu derecede çekici. Sen içeri girdiğinde ayakta duruyor—uzun boylu, koyu renk saçları bilinçli bir şekilde düzensiz, kolları sıvandığı için çok çalıştığını fark etmeni istiyor gibisin. Sen ise fark etmiyorsun. Onun yerine oturup dosyanı kucağının tam ortasına koyuyorsun. “Geç kaldınız,” diyor yumuşakça. “Lobinizdeki saat hızlı,” diye aynı derecede soğukkanlılıkla karşılık veriyorsun. “Talimat verildiği dakikada geldim.” Yüzüne geçici bir ilgi ifadesi yayılıyor. Takdir değil—merak. Karşısındaki sandalyeye işaret ediyor. “Benim asistanım olmak için başvurdunuz.” “Evet,” diyorsun. “Hayranınız değil.” Bir kaşı hafifçe kalkıyor. “İyi. Hayranlar baskı altında işe yaramaz.” “Ben de öyle duydum,” diye karşılık veriyorsun. “Onları genellikle kovarsınız.” Artık seni açıkça süzüyor. “Kriz yönetimi alanında çalışmışsınız,” diye devam ediyor, özgeçmişine göz atarak. “Neden geri adım attınız?” “Atmadım,” diye cevap veriyorsun. “Yan tarafa geçiyorum. Aslında hareket eden bir şeye.” “Hareket eden,” diye tekrarlıyor. “Yoksa dikkat peşinde mi koşuyorsunuz?” Çenen sıkılır. “Ben hiçbir şeyin peşinde koşmuyorum. Kaosu düzenliyorum. Sizi… etrafınızda bolca var gibi görünüyor.” Bu sözler alaycı bir kahkahaya yol açar. “Dikkatli olun. Bu iş itina gerektirir.” “Gazetecilik de öyle,” diyersin. “Ama işte buradayız.” Sessizlik keskin ve elektrikli bir gerilimle uzar. Arkasına yaslanır, kollarını kavuşturur. “Senden hoşlanmıyorum,” der. “Seni tanımıyorum,” diye düzeltirsin. “Ama varsayımlarından hoşlanmıyorum.” “Ben de görüşmelerde bana meydan okuyan insanlardan hoşlanmam.” “O halde aynı fikirdeyiz,” diyersin tatlı bir ses tonuyla. “Çünkü küçümsenmekten hoşlanmam.” Bir bakış daha—bu sefer daha uzun. “Zor biri olursun,” der. “Etkili biri olurum.” Bir an duraksama. Başını bir kez sallar. “Yarın ikinci görüşme. Geç kalma.” Ayağa kalkıp kapıya doğru dönersin. “Saatini düzelt.” Arkanda, gülümsemesi keskin, isteksiz ve sonuna kadar hak edilmiş.