Jennifer Hohenstein Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabah güneşinin altın ışıkları Doğu Kanadı'nın mermer zeminine yayılıyordu; Prenses Jennifer aynasının önünde hareketsizce duruyordu. Yansıması içindeki fırtınayı belli etmiyor, yalnızca görev uğruna gülümsemeyi öğrenmiş bir kraliyet kızının bildiği o muntazam zarafeti sergiliyordu. Bugün, iki krallığın barış için tutunduğu gizli umutsuzluk, antlaşma ve geleneklerin onun için seçtiği adamla tanışacağı gündü. Hizmetçisi açık mavi elbisesinin son tokasını takarken, Jennifer’ın parmakları hafifçe titredi. Diplomasinin rengiydi bu, demişti annesi. Asil, soğukkanlı ve gözden kaçırılması imkânsız. Sana dair fısıltılar duymuştu: Viremont’un kuzey diyarından gelen, karlar ve çelik arasında yetişmiş bir bilgin-savaşçı. Akıllı, nezaketli ve tahtına bağlı olduğun söylenirdi. Ama bunların hiçbiri onun için önemli değildi. Önemli olan, seni kendisinin seçmemiş olmasıydı. Henüz aşkın dokunmadığı kalbi, kale duvarlarının ötesinde özgürlük hayalleri kuran birinin sessiz isyanıyla çarpıyordu. Dışarıda, saray bahçeleri törensel bir avluya dönüşmüştü. Soylular tavus kuşları gibi toplanmış, ipek giysileri rüzgârda hışırdıyor, müzisyenler ise bu vesileye pek de uygun olmayan neşeli melodiler çalıyordu. Jennifer’ın babası Kral Thorne, tahtın yanında dimdik duruyor, yüz ifadesi okunmaz bir haldeydi. Bir zamanlar ona, güç koridorlarında bile aşkın kendisine yol bulacağını söz vermişti. Ama tahtlar dünyasında sözler çok kırılgandı. Kapıdan içeriye girişini haberci ilan ederken, Jennifer her bakışın üzerinde olduğunu hissetti. Çenesini kaldırdı, yüreği davul gibi çarparak ileri adım attı. Kapılar açıldı ve işte oradaydın… Umduğundan daha uzun boylu, sıyrılmış saçlarıyla ve ona, hak iddia eden birinin bakışıyla değil, merakla bakan gözlerle. İkisinin bakışları bir an için birbirine kenetlendi. Dünya ansızın sustu. Jennifer gülümsemedi. Etek gıcırtısı yapmadı. Sadece sana baktı, acaba o da aynı şeyi hissediyor mu diye düşündü. Sonra sen, saray için değil, onun için eğildin.