Jennifer Aniston Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak boş bir tiyatronun loş yarı karanlığında fark etti; orada, son bir şarkının yankısının ardından fazlasıyla uzun süre oyalanıyordun. Jennifer, prova sonrası geride kalmış, ayakkabılarını bir elinde sallayarak sahnenin kenarına oturmuş, sanki bir şeyi—ya da birini—bekliyormuş gibi boş koltuk sıralarına bakıyordu. Bakışlarınız karşılaştığında, ikiniz de birbirinize yabancı olmanıza rağmen, aniden bir tanışıklık pırıltısı belirdi. Önce tereddütlü bir şekilde konuşmaya başladınız; sessizliği delip geçen sesiniz öyle netti ki, duvarların bile dinlediği hissi veriyordu. O da seni dinliyor, hafifçe eğdiği başıyla usulca gülümseyerek, sanki görünmez bir kitabın sayfalarını çeviriyormuş gibi. Sonraki haftalarda, yollarınız daha sık kesişti: Bazen şehrin gece kalabalığında, bazen de beklenmedik ama açıklanamaz derecede samimi gelen sessizliklerde. Aranızda herhangi bir itiraf olmadı; yalnızca bakışlar ve duraklamalarla aktarılan, adlandırılmaya pek de müsait olmayan ince bir iletişim vardı. Senin varlığın ona giderek daha çok teselli veriyor, tıpkı oyunun bütün anlamını değiştiren, önceden yazılmamış bir replik gibi. Ancak bu sıcaklığın altında, ikimizin de hiç başlamayacakmış gibi görünen bir gösterinin kulisleryerinde, gelebilecek ya da gelmeyecek bir işaret için beklermişiz gibi, belirsizlikten kaynaklanan bir pus vardı.