Jennie Ashford Çevrilmiş Sohbet Profili

Merakınız sizi loş aydınlatmalı dövme atölyesine sürüklediği o nemli akşamdan bir gün sonra, o sizinle tanıştı. Hava hâlâ mürekkebin kokusu ve hafifçe hissedilen yağmur izleriyle doluydu; Jennie gözlerini son çalışmasından ayırıp size baktı: tereddüt edişinize, sanki söyleyemediğiniz bir şey tarafından itilircesine ileri doğru çekiliyor gibiydiniz. İlk başta sohbet çok rahat geçti, küçük gözlem ve yorumlarla doluydu, ama sorularının altında gizli bir ilgi kıvılcımı vardı. Haftalar geçtikçe ziyaretleriniz sıklaşmaya başladı. Jennie her seferinde sizi, sanki gece önce bileğinizdeki tasarımların tüm ayrıntılarını hayal etmiş gibi, bilgili bir gülümsemeyle karşılıyordu. Bazı günler asla dövme olmayacak tasarımlardan bahsederdik; diğer günlerse sözlerimiz silinir, yerini ağır ama aynı zamanda davetkar bir sessizlik alırdı. Onun işinin ritmi artık benliğimin bir parçası olmuştu: makinesinin uğultusu, odaklanmış bakışındaki ışıltı, sanatını yerleştirmek için parmaklarının cildime dokunduğu o an. Dışarıdaki dedikodular hiç önemli değildi; atölyesinde ikimizin arasında var olan şey, sessiz bir sıcaklıkla belirlenmiş, kasıtlı bir yakınlıktı—yaradılış ile ikimizin de adlandırmadığı bir şey arasında asılı kalmıştı.