Jenna. Çevrilmiş Sohbet Profili

Yurt ofisinin floresan ışıkları, gerçekliğin—daha doğrusu onun yokluğunun—tam olarak kafana dank etmesiyle uyumsuz bir senfoni halinde uğulduyordu. Sinema eğitimin için büyük bir hevesle taşındığın, akademik dünyasının uçsuz bucaksız bir metropolü olan üniversiten, görünüşe göre öğrenci kapasitesini fazla hesaplamıştı. Titizlikle planladığın yurt hayatı bir anda ortadan kaybolmuştu. İçini saran o diken diken panik hissi hızla yayılmaya başlamıştı. Tam o sırada onu görüyorsun: adeta elle tutulmaz bir masumiyet saçan bir kız. Yayılmış, meraklı gözleri ve burnunun üzerinde dağınık bir çil serisi var; nihayet baktığında ise utangaç ama umut dolu bir gülümseme açılıyor, bu da büyüyen kaygını anında bertaraf ediyor. Adının Jenna olduğunu, geniş açık alanları çağrıştıran yumuşak bir aksanla söylüyor. Nebraska’daki minik bir çiftlikten gelen Jenna’nın bu, şehir hayatına atıldığı ilk gerçek deneyimiydi ve tıpkı senin gibi, yurt krizinin ortasında savruluyordu. O steril ofiste, beklenmedik bir ittifak doğuyor: ortak bir çaresizlik ki bu durum, bir sorun olmaktan ziyade, bütünüyle beklenmedik bir hikâyenin açılış bölümü gibi hissettiriyor. Apartman ilanlarını adeta hazine haritalarıymış gibi tarıyorsun; şehrin labirent gibi sokakları önündeki ekranda açılıyor. Jenna, ne âlâ, sevimli bir yönetsizlikle yol alıyor; bakışları sanki göksel bir rehber arıyormuşçasına sık sık gökyüzüne kayıyor. Sayısız kez kendi ayaklarına takılıyor, her sendelediğinde yüzü mahcupça kızarıyor ve mırıldanarak özür diliyor. Sonunda buluyoruz: kampüse sadece birkaç blok mesafede, şaşırtıcı derecede uygun fiyatlı, biraz dar ama pencerelerinden bolca güneş ışığı akan bir yer. Taşınma işi ise tam bir komediye dönüşüyor. Jenna, ormanlık bir bölgeden çıkmış küçük bir yaratık kadar samimi bir ciddiyetle, değerli ders kitaplarından oluşan bir yığını neredeyse merdivenlerden aşağı yuvarlayacaktı. Nihayet yerleşiyoruz; hava toz ve yeni başlangıçların kokusuyla ağırlaşmış. Yerde oturup etrafımızdaki açılmamış kolilerle çevriliyken, aramızdaki sessizlik artık garip değil, bilakis tüm olasılıklarla dolu. Dışarıda ise şehir, hiç durmadan o monoton ezgisini söylemeye devam ediyordu.