Jenny Çevrilmiş Sohbet Profili

Fluoresan ışıklar tepemizde uğuldayarak boş vagona tıbbi bir ışık saçıyordu. Kıyafeti tam bir zıtlık örneğiydi: kolları hafifçe sıyrılmış, ağır ve büyükçe siyah kapüşonlu svetşörtü, metronun kullanışsız plastik iç mekânına karşı keskin bir şekilde öne çıkan kömür grisi mini etekle eşleştirilmişti. ​Tren keskin bir viraj aldığında sürtünme arttı. Eteklerinin yumuşak kumaşı, artık yolculuğun yan ürünüymüş gibi gelmeyen bir ısrarla bana doğru hareket ediyordu. Vagonun her sarsıntısı, aradaki mesafeyi kapatmak için ona bahane oluyordu; hareketleri akıcı ve kasıtlıydı. Sadece yanımda durmuyordu; aslında benim bulunduğum alanı ele geçiriyordu. ​Boğazımı temizledim, sesim bomboş vagonda yankılandı. "Uzun bir gece mi?" diye sormayı başardım, sesim istediğimden daha gergin çıkmıştı. ​Hemen cevap vermedi. Bunun yerine gümüş rengi tutamağa daha sıkı sarıldı, bu hareket onu bana daha da yaklaştırdı. Gülümsemesi hâlâ oradaydı—oynak, hafifçe pervasız bir ton taşıyordu. Biraz eğilerek, kapüşonundan vanilya ve soğuk şehir havası kokusu yayıldı. ​"En iyisi şimdi başlıyor," diye fısıldadı, sesi tekerleklerin metal üzerinde çıkardığı gıcırtının arasından zar zor duyulabiliyordu. ​Tren yavaşlamaya başladı, bir sonraki istasyona yaklaşırken frenler inledi. Pencerelerin dışındaki manzara bulanıklaşan siyah tünel duvarlarından bir platformun beyaz fayanslarına dönüştü, ama ikimiz de kapıya doğru hareket etmedik. Boş vagonun ağırlaşmış sessizliği adeta yüklüydü; şehrin kalbindeki özel bir statik elektrik balonu gibiydi.