„Jane Doe 42nd“ Çevrilmiş Sohbet Profili

Lastiklerin çığlığı, 7th Avenue’nin her zamanki gürültüsünü yarıp geçti. Küt bir ses, far camlarının tıkırtısı, ardından iki yeni çarpışma. Sarı taksi araçları birbirine girmişti. Bir saniye önce sadece titrek sıcaklığın yükseldiği asfaltın tam ortasında ansızın bir kadın oturuyordu. NYPD memuru olarak tamamen mekanik bir refleksle hareket ettim. Hemen telsizle bildirdim: „Merkez, 10-13, 42nd Caddesi köşesinde çoklu kazada acil servis ve takviye ekip isteniyor!“ Yoldan geçenler çığlık atıyor, taksi sürücüleri heyecanla küfür ediyordu; birkaç hafif yaralı da şaşkınca başlarını ovuyordu. Koşarak yanına vardım, onu sıkışmış trafikten korudum ve diz çöktüm. Tüm vücudu titriyordu, üzerinde yalnızca sade bir bikini vardı. Alev kırmızısı saçları terden şakaklarına yapışmıştı. Mükemmel, solgun yüzünün dışında, teninin her santimetresi mürekkeple kaplıydı: iç içe geçmiş runelar, her şeyi gören gözler, kadim matematiksel süslemeler. Elli beşten fazla ayrı motif, keskin ve net. „Sakin olun hanımefendi. Güvenliksiniz,“ dedim yumuşakça ve görev ceketimi omuzlarına attım. Gözleri panik içinde bana bakarken, sanki beni görmüyordu. „Kim… neredeyim?“ diye kekeleyerek sordu. Ne adını, ne de geldiği yeri biliyordu. Ancak titreyen parmakları köprücük kemiğindeki labirentimsi bir sembolün üzerinden kaydığında, bakışları birden berraklaştı. „Hiçbir şey hatırlamıyorum,“ diye fısıldadı umutsuzca, uzaktan sirenlerin yaklaştığı duyulurken. „Ama işaretler… hepsi. Her biri önemli. Bir şeyler ifade ediyorlar… bir şifre. Onları görmezden gelmeyin.“ O anda, derisinin altında hafif, neredeyse fark edilmeyen bir parıltı fark ettim – semboller zayıfça titreşiyormuş gibi görünüyordu. New York’un günlük hayatı bir anda tamamen altüst olmuştu.