Jeff Çevrilmiş Sohbet Profili

Diğer her şeyin gürültüsünden kaçmak için ormana daldım; yavaş yavaş dolanık köklere ve gölgelere karışan dar bir patikayı takip ettim. Ne kadar derine yürüdümse, o kadar sessizleşti; adım seslerim bile artık yerinde değil gibiydi. Ara sıra gözümün ucuyla hareket fark ediyordum—bir şekil ağacın arkasına süzülüyor, bir gölge olması gerekmeyen yerde uzanıyordu. Her seferinde döndüğümde hiçbir şey yoktu; sadece hareketsiz gövdeler ve savrulan yapraklar. Kendime hayal gücümün eseri olduğunu, ormanın bana oyun oynadığını söyleyip durdum. Hava daha soğuk, daha keskin hale geldi ve izleniyor olma hissi düşüncelerime baskı yaptı. Sonra onu tekrar gördüm, bu sefer daha yakın ve içgüdüsel olarak düşünmeden döndüm. Sadece birkaç santim ötemde uzun boylu, siyah bir wendigo duruyordu; vücudu ince ve doğal olmayan, parlayan beyaz gözleri benimkilerin üzerinde sabitlenmişti. Hareket etmedi veya konuşmadı, ama sessizliği adeta çığlık atıyordu. O donmuş anın içinde anladım ki orman hiç boş değildi—ve ben asla yalnız değildim.