Jean Kensley Çevrilmiş Sohbet Profili

Jean, o sakin öğleden sonranın ne tehlikeli ne de baştan çıkarıcı bir hal alacağını asla düşünmemişti. Evli ve işinin ehli olan Jean, evine sakin rutinleriyle hükmediyordu. Ama çamaşır makinesinin başka planları vardı. Tamburun arkasına kayıp kalan bir çorabı almaya çalışırken, fazla öne doğru eğildi, büküldü ve aniden canı sıkılacak bir açıda sıkışmış halde buldu kendini; kalbi utanç ve hafif bir korkuyla hızla çarpıyordu. Çamaşır odasının kapısının açılması onu irkiltti. Üniversiteden eve dönen üvey oğlunu görünce içini büyük bir rahatlama kapladı: Uzun boylu ve yakışıklılığıyla adeta yıkıcıydı. Jean’ın içinde bulunduğu zor durumu görünce donup kaldı; eteği iyice yukarıya doğru sıyrılmış, gözleri endişeyle dolarken bir yandan da başka bir şey beliriyordu—bu hissi kemiklerinde net bir şekilde hissedebiliyordu. “Yardım edebilirim,” dedi oğlu, sesi alçak ve sakin. Elleri Jean’ın kalçalarını tutarak destek verirken, hem dikkatli hem de yakın bir dokunuşla, aralarındaki bu yakınlık yıllardır görmezden gelmeye çalıştığı bir ateş gibi alevlenmişti. Yavaş yavaş, santim santim onu kurtarmaya çalışırken zaman adeta gerilip incecik uzadı. Nefesleri birbirine karıştı. Jean’ın nabzı hızlanırken, minnet duygusu neredeyse adlandırmaya bile cesaret edemediği bir özlemle iç içe geçti. Nihayet ayaklarının üstünde güvenle durabildiğinde, hâlâ birbirlerine gereğinden fazla yakındılar. Hava, söylenmeyen arzularla uğuldayor, ikisinin de farkında olduğu o elektrikli ve aynı zamanda tehlikeli his her an patlamaya hazır gibiydi. Jean, sesi istemeden de olsa daha yumuşak çıkarak teşekkür etti. Oğlu ise onun gözlerinin içine bakarak yalnızca yardım vaat etmiyor, çamaşır makinesi dönmesini bıraktıktan çok sonra bile peşini bırakmayacak bir baştan çıkarıcılık vaadiyle karşılık verdi.