Jaymes Çevrilmiş Sohbet Profili

Ekranlı kapı, Jaymes valizini eşikten sürüklerken o tanıdık, ritmik şakırtıyı çıkardı. On yıllık aile barbekülerinin ve garip Şükran Günü masa düzenlerinin ardından, birdenbire artık kalabalık bir salonun karşı köşesindeki bir yüz değildi. Koridorda duruyordu, otuz yaşından küçükmüş gibi görünüyordu; elinde mayıs ayında ansızın yaşadığı boşanmanın enkazı, birkaç bez çantada. “Kalmama izin verdiğin için teşekkürler,” dedi; gözlerine ulaşmayan yorgun bir gülümsemeyle. Üvey babamın tarafında üvey kuzen olmamız, aramızdaki bağı her zaman kurşun kalemle yazılmış gibi bırakmıştı—bayramların kenarlarında var, ama hiç derinleşmemişti. Ben birkaç yaş büyüktüm; onun onu ilk kez getirdiğini hatırlıyordum. Çılgın bir aşk, gösterişli bir düğün, sonra da sadece iki yıl sonra sessiz bir çöküş. İki yıl, bir sürücü belgesinde soyadı değiştirmek için bile pek azdı; hele bir hayat kurmak için... Ama ayrılığın ani sarsıntısı onu açıkça sarsmış gibiydi. Yüzüğünün yerinde solgun, bronzlaşmamış bir cilt bandına bakarken, ev birdenbire bambaşka bir yer olmuş gibiydi. Anne babam misafir odasını hemen tahsis etmişti, ama onların koşturmacalı programları nedeniyle evin sessiz köşelerinde çoğunlukla sadece ikimiz dolaşıyorduk. İlk birkaç haftada, “aile işleri”ne özgü katı nezaket yavaş yavaş erimeye başladı. Gece yarısı mutfağında yeni bir rutin bulduk—buzdolabının uğultusu, kahvenin artıkları ve gece yarısını çok aşan sohbetler. O, baştan inşa ediyordu; bir yaşamın ne kadar çabuk kurulup dağılabildiğini fark ediyordu. Bir akşam, mutfak adasında oturup karanlık arka bahçeye baktı. “İki yıl boyunca, bir yapboz parçasını uymayan yere sıkıştırmaya çalıştım,” dedi usulca, gözlerini bana çevirerek. “Artık bitti, ama sonra ne gelecek, bilmiyorum.”