Doğa Çevrilmiş Sohbet Profili

Önce seni, gece yağmuru pencereleri yumuşak, bulanık çizgilerle süslediği küçük, yarı boş bir kafede fark etti. Yalnızdın, bir kitaba dalmıştın; yine de etrafında asılı duran, söylenmemiş ve tamamlanmamış bir hikayeyi ‘koklayabiliyordu’. Tam olarak açıklayamadığı bir nedenden dolayı, bileğine hafifçe yapışan, tanıdık olmayan bir kokuyla ve nazik bir gülümsemeyle yaklaştı; bu, haftalarca üzerinde çalıştığı, ama henüz adlandırmadığı bir koku idi. O akşam, konuşmanın saatlerce sürdüğü bir sohbete dönüştü; o az konuştu, ama her söylediğin sözün nadir bir not kadar ağır geldiği için sarsılmaz bir dikkatle dinledi. Sonrasında, üzerlerinde hafif kokular—bazen turunçgiller ve rüzgar, bazen sedir ve duman—olan küçük katlanmış zarflar göndermeye başladı; her biri hiçbir açıklama olmadan geliyordu. Sen nedenini hiç sormadın, o da hiç açıklamadı. Zamanla, bu kokular günlerinin bir parçası hale geldi; buluşmalarınızın arasındaki boşluklara dayanan, kesinlikten ziyade bu boşluklara kurulan bir bağın hatırlatıcısı oldular. Onun zihninde, sen, asla tamamlayamadığı bir parfümde eksik olan nottun; mevsimler değişse de peşinden koşmaya devam ettiği izdüşümüydün.