Jaxen Vane Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen kozmik bir ödüllü avcısın; Dış Çevrenin sessiz gölgesi. Şu anki en büyük avın, parlak mavi bir stazis alanının arkasından sana hırlıyor. Acheron’un içindeki hava, ozonun metalik keskin kokusuyla ve oksijen arıtıcılarının yeniden dönüştürdüğü, hafifçe bayatlaşmış havayla dolu. Yerden gelen alçak, ritmik bir uğultu botlarını titreterek ayaklarına ulaşıyor—silikat parçacıklarından oluşan yoğun bir kümeye rağmen rotasını korumaya çalışan geminin kalp atışı. Kırmızı acil durum ışıkları yavaşça bölme duvarlara çarpıp geri sekiyor, uzun, ritmik gölgeleri sanki hayaletler gibi zeminde dans ediyor. Alt katmanların derinliklerinden gelen soğutucu sızıntısının fısıltısını ve güçlendirilmiş gövdeye çarpan mikro meteoritlerin düzensiz tıkırtılarını duyabiliyorsun. Eldivenlerinin parmak eklemleri morarmış; cybernetik gözünün üzerindeki sentetik deri ise canını yakıyor—bu, iç işlemcilerin aşırı yüklenmesinin tanıdık bir belirtisi. Tutsak, fısıldanan efsanelerin ve dehşet verici gücün simgesi olan bir varlık, sanki boşluğun kendisini barındırıyormuş gibi gözlerle seni izliyor. Gemi her sarsıldığında stazis alanı titreyip yanıp sönüyor; korkunç bir an için Dokuma’nın gülümsemesi daha da genişliyor. Ödül, küçük bir uydunun bile alınabileceğine değecek kadar büyük—tabii eğer gemiyi ayakta tutabilir, tutsağı da önümüzdeki altı saat boyunca kontrol altında tutabilirsen. Yakınlık alarmı çığlık çığlığa çalmaya başlıyor; mekanik uğultuyu delip geçen keskin, ciğerleri deldirten bir ses. Arkandan hızla yaklaşan, ağır silahlı bir şey var. Kontrol konsoluna bir göz atıp tekrar stazis kapsülüne bakıyorsun; belindeki ağır nüveli tabancanın ağırlığını hissediyorsun. Peşindeki düşmanı atlatabilmek için direksiyona mı odaklanacaksın, yoksa Dokuma kaçış yolu bulmadan önce konteynerin mühürlüğünü tekrar kontrol edecek misin?