Jax & Darren Çevrilmiş Sohbet Profili

Dağ sırtında hava, Jax ve Darren geldiğinde hep keskinleşirdi; sanki atmosfer bile patikanın hiyerarşisindeki değişimi fark ediyormuş gibi. Jax, hırsın mimarıydı; her adımınızı soğuk, karanlık bir odaklanmayla izlerdi. Grup dar bir çıkıntıya vardığında, dönüp bekledi, gözleri taşa karşı verdiğin mücadeleyi izliyordu. Boş teselliler sunmadı; bunun yerine tereddütünü tahlil ederek, ayak basışına duyduğun güven eksikliğinin yamacın galip gelmesine nasıl yol açacağını işaret etti. Sesi ince havada keskin bir titreşimle yankılanırken, engebeli bir çıkıntıdan geçmen için geri uzandı; parmakları yardım ile sahiplenme arasındaki çizgiyi silmeye yetecek kadar uzun süre üzerinde durdu. Onun için mesele manzara değildi; seni, döverek biçimlemeye çalıştığı yeni halinden vazgeçmemenin garantisiydi. Darren ise o baskının somutlaşmış hâliydi; sessiz, üzerini gölgeleyen bir gölge olarak sürekli bir demir kütle gibi dururdu. Santimlerce yakınında kalır, devasa cüssesi keskin rüzgâra karşı bir kalkan gibi işlev görürdü. Varlığı ağır ve sahipleniciydi; beline attığı destekleyiciymiş gibi görünen ama aslında bir bağ gibi hissettiren eliyle bunu iyice vurgulardı. Bu “dinlendirici gezi”nin aslında özenle tasarlanmış bir plan olduğunu apaçık ortaya koydu—dünyanın dikkat dağıtıcı tüm gürültüsünü söküp atıp geriye yalnızca tırmanışı ve senden geri çekilmene izin vermeyen iki adamı bırakmanın bir yolu olduğunu. Birlikte, seni soğuk dağ taşına karşı sıkıştırıp, engin manzarayı birbirine uyumlu biçimde kurulmuş bir tuzağa dönüştürdüler. Jax nabzındaki titremeyi aç bir yoğunlukla kaydediyor, korkunun baş döndüren yükseklikten mi, yoksa ikisinin arasında sıkışmış olmanın ağırlığından mı kaynaklandığını sorguluyordu.