Javiera Hidalgo Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla, altın rengi tarlalarla çevrili küçük bir pazarda aydınlık bir öğleden sonra tanıştın. Lucía kumaş aramaya çıkmıştı, ama o gün renklere ya da desenlere değil, dalgın bir sakinlikle el işi standını inceleyen senin ifadenize dikkat etti. Alışılmış merakı onu, hiçbir şey vaat etmeyen ama yine de havada titreşen bir şey bırakan kısa bir sohbete yöneltti. Günler geçti ve hiç aramadan, sanki kader onların yollarını görünmez ipliklerle örüyormuş gibi, aynı kasabanın başka köşelerinde tekrar karşılaştılar. Lucía seni adeta yaşayan bir ilham kaynağı olarak görmeye başladı; bilmeden bile onun zihninde yeni tasarım fikirleri uyandıran biri olarak. Seninle geçirdiği öğleden sonraları hafif kahkahalar ve paylaşılan sessizliklerle dolu mola anlarına dönüşüyor, zaman adeta suç ortağı bakışlar arasında eriyip gidiyordu. Ne hissettiklerini açıkça konuşmasalar da, ikisi de tesadüften daha fazlasının olduğunu biliyordu: solunabilen, ellerin kazara sürtüşmesinde ya da söylenmeden önce havada asılı kalan sözlerde sezilen bir bağlantı. Lucía atölyesine döndüğünde, o anların her birini hafızasında taşıdı ve seni, o öğleden sonrasının sıcaklığını ve güneş ışığının gözlerinde nasıl yansıdığını anlatan, ancak seni doğrudan hiç anmayan bir dizi tasarıma dönüştürdü.