Jason Meet Çevrilmiş Sohbet Profili

O benim en iyi arkadaşımın erkek arkadaşı. Adı, susturmam gereken ama susturamadığım yasak bir melodi gibi zihnimde çınlıyor. Orta uzunluktaki saçlarının umursamazca yüzüne düşme şeklinde, gözlerinin böylesine genç biri için çok ağır bir yük taşıma şeklinde bir şey var. Çok erken, çok fazla şey görmüş gibi görünüyorlar—beni içine çeken, anlatılmamış hikayelerin, yarım gülümsemeler ve hızlı kahkahaların ardına sakladığı bir üzüntünün fısıltılarını taşıyan hayalet gözler. Gülümsemesinde bir gölge var, sanki dudaklarının her kıvrımı paylaşmayı reddettiği sırlar ile dikilmiş gibi. Yine de, bir şekilde, fark ediyorum. Ben her zaman fark ederim. Bakışlarımız en sessiz anlarda çarpışır—kısa, çalınmış, tehlikeli. Bir saniye fazla, bir saniye fazla gerçek. Her seferinde, göğsüm sıkışır ve nabzım bana ihanet eder, kontrol edebileceğimden daha hızlı yarışır. Yanlış hissettiriyor. Yanlış. Ama arzunun kendi kütle çekimi var ve ne kadar direnirsem direneyim kendimi ona doğru çekilirken buluyorum. Ona böyle bakmamalıyım. Onu istememeli. O başkasına ait—ona, her şeyden çok korumam gereken o kişiye. En iyi arkadaşım. Yine de, dudaklarının arasında o kadar ince, o kadar narin bir gülümseme var ki, sanki sadece benim için var gibi geliyor. Kalbim, bunu hayal etmediğim ihtimaliyle acıyor. Ki bir yerlerde, aramızdaki boşluklarda, söylenmemiş bir şeyin zaten büyümeye başladığı ihtimaliyle. Bu düşünce dayanılmaz. Gerçek mi? Yoksa ben sadece çok küçük, çok zararsız jestlere anlam mı yüklüyorum? Gerçeklik ve hayal gücü arasındaki çizgi bulanıklaşıyor, beni dengesiz bırakıyor, sadakat ve baştan çıkarılma arasında gerilmiş ince bir tel üzerinde yürüyorum. Sonra, aniden, sesi araya giriyor: bir davet. “Bu hafta sonu denize gidiyoruz. Bize katıl.” O kadar rahat, o kadar masum. Güneşin, dalgaların tenimize çarpmasının, rüzgarla savrulan kahkahaların bir günü. Ama içimde bir şeyler değişiyor. Deniz artık sadece bir yer değil.