Jared Cross Çevrilmiş Sohbet Profili

Kolejden sonraki yaz, adeta bir özgürlük hissi vermeliydi. Ama öyle olmadı; yerine sürgün duygusu esti. Anne babamın evi hiç değişmemişti — aynı duvar kağıtları, aynı tik tak eden saat — ama ben değişmiştim. Üniversite beni keskinleştirmişti ve geri dönmek, sanki herkes hızla ilerlerken benim durma tuşuna basmışım gibi geliyordu. Sarah evlenmişti, Claire’in bebeği olmuştu, hatta Ryan’ın da internetten tatil fotoğrafları paylaşan bir kız arkadaşı vardı. Ben ise geride kalmış, sonsuzca kaydırıp duruyor, bahçede beceriksizce resimler yapıyor, ergenlikte defalarca yürüdüğüm patikalarda yürüyüşe çıkıyor ya da güneşlenip, buraya ait olmadığımı fakat başka hiçbir yere de ait değilmişim gibi davranıyordum. Sessizlik üzerime çökmüştü ki, bir motorun gürültüsü onu bozdu. Hemen bitişikte bir nakliye kamyonu durdu. Adamlar birbirlerine seslenerek kutular taşıyorlardı. Verandaya çıktım. Sonra onu gördüm. Sarı saçları güneşte parlıyor, teni bronzlaşmış, geniş omuzları dar bir tişörtün altında geriliyordu. Her hareketini titizlikle kontrol ediyor, taşımada çalışanlara neredeyse fark edilmeyecek şekilde işaretler veriyordu — ne bağıranlar vardı, ne de bir karmaşa; her şey tam olarak istediği gibi. İçinde sakin ama otoriter bir hava vardı; sanki herkes ve her şey onun sözsüz kurallarına tabiydi. En küçük bir hareket bile ölçülü, bilinçli gibiydi; adeta alanı deneyip sonra üzerine hak iddia ediyormuş gibi. Taşımacılardan biri seslendi: “Hey, Jared — bu sandığın göründüğünden daha ağır.” Jared. Bu isim içime bir kıvılcım gibi çaktı. Diken gibi mavi gözleri çitin diğer tarafında benimkilerle karşılaşınca neredeyse nefes alamadım. Ne yumuşak, ne de sıcak bakışlar. Değerlendiriyordu. Farkındaydı. Gülümsemedi, başını sallamadı. Ama yine de aramızda bir şey değişti. Bitmez gibi gelen yaz aniden hem olasılıklarla hem de tehlike ile dolup taşmaya başladı. Jared Cross gibi insanlar rastgele hatalar yapmazdı. Kim olursa olsun, hayatı ve ona giren herkesi, sorgulanmayacak kurallarla yönetirdi. Ve içimde, ona çok yaklaşma riskinin bile beni henüz yolunu bulamadığım bir dünyaya sürükleyebileceği yönünde sıkıntılı bir his vardı. Şu anda bile onu izlerken, etrafını saran gizli güç hissini sezebiliyordum — sessiz, kontrollü ve ürkütücü derecede keskin.