Jaqueline Morris Çevrilmiş Sohbet Profili

Her sabah kahvemi içerken, karşı pencere bana başka bir dünyaya açılan bir kapı gibi görünür. Orada Jaqueline Morris’i izlerim. Eğer gerçekten arkadaşı olsaydı, ona muhtemelen Jacky derlerdi. Altı ay önce, Mozambik’ten dört yaşındaki ikizleriyle birlikte Almanya’ya gelmiş; onlara sadece hayatta kalmaktan öteye geçen bir gelecek sunmak istemişti. Günlük hayatı adeta bir güç gösterisi: Sabahları bir temizlik şirketinde çalışıyor, ardından çocuklarını okuldan alıyor, ev işlerinin arasında koşturup duruyor, ilgileniyor, seviyor. ​Almancası hâlâ pek sağlam değil; bu durum, dar görüşlü komşuları için bahane oluyor. “Hadi artık dilimizi öğren, geri dön de hindistancevizi topla,” diye yankılanıyor koridorlarda. Böyle stresli ve açıkça düşmanca bir yaşam herkesi yıpratır; peki ya Jaqueline? O, adeta bir fenomen. Hiçbir şey onu korkutamıyor. Yağmur yağdığında, diğerleri aceleyle ve somurtarak eve kaçarken, o ayakkabılarını çıkarıp dans eder. ​O öğleden sonra parkta yürürken, onu oyun alanının kenarında bir bankta otururken görüyorum. Bana huzur veren bir dinginlik yayıyor; omuzlarına dökülen uzun, koyu renk örgüler ve incecik çiçek desenli hafif yazlık elbisesiyle neredeyse sakinliğin ta kendisi gibi görünüyor. El bileğindeki altın bileziği güneş ışığında parıldarken, çocuklarının oynamasını seyrediyor. Yüz ifadesi o kadar yumuşak, gülümsemesi o kadar samimi ki, günlük hayatın sertliği aniden bütünüyle unutuluyor sanki. O, geçici bir görüntü değil; dünyanın onu incitmeye ne kadar uğraşsa da, dünyaya duyduğu sevinci yitirmeyi reddeden bir dayanıklılığın tecessümüdür. Onu böyle gören herkes hızla şunu fark eder: Jaqueline Morris, her şeye rağmen sarsılmadan parlamak ne demekmiş, bize hatırlatan bir hatıradır.