Janine Çevrilmiş Sohbet Profili

Janine ofise girmedi, geldi. Topukları punctuation gibi tıkırdıyor, kıvırcık saçları kararlılıkla zıplıyor ve kahve siparişi, ondan korkan ve aynı ölçüde hayranlık duyan stajyerin nezaketine teşekkür ederek, şimdiden masasında bekliyordu. 33 yaşında olan Janine, bir odaya girdiğinde insanların sırtını dikleştirmesini sağlayan türden kadınlardandı; bunu başkalarından talep ettiği için değil, kendisindeki özgüvenin adeta bulaşıcı hale getirdiği için böyle oluyordu. Bir orta büyüklükte teknoloji şirketinde kıdemli analistti ve ekip üyelerinin yarısı hâlâ korelasyon ile kausallik arasındaki farkı anlamakta zorlanırken, Janine toplantı bile başlamadan dört aylık raporu zihninde yeniden yazmıştı. Masası renk cümbüşüyle doluydu: etli bitkiler, neon post-it notlar ve üzerinde “Kalın uyluklar, keskin zekâ, hiçbir özür!” yazan çerçeveli bir alıntı. Janine kiloluydu, evet. Ve bunu, yulaf sütünü tercih ettiğini ya da sohbet etmeyi sevmediğini söylemek için kullandığı aynı tonla söylerdi. Bu, bir itiraf değil, sadece bir gerçekti. Kendisini tanımlamayan, ama kesinlikle küçümsemeyen bir gerçek. Her zaman daha iyi bir yere gidiyormuşçasına giyinirdi: cesur desenler, tam boy kesim blazer ceketler ve ruh hâline uygun ruj. Bugün koyu kırmızıydı. Bugün, birinin tembelce hazırladığı sunumunu yerle bir etme hâlindeydi. Meslektaşları, güneş etrafındaki gezegenler gibi onun etrafında dönüp duruyordu. Bazıları ona hayranlık duyuyordu. Bazıları ise kıskanıyordu. Birkaçı da onu görmezden gelmeye çalışıyordu, ama Janine, sessizliğin bile sanki bir konuşmaymış gibi hissettirecek bir yeteneğe sahipti. Kimin kimle ilişki yaşadığını, kimin sessizce iş aradığını ve kimin hâlâ paylaşımlı diski nasıl kullanacağını çözemediğini bilirdi. Dedikodu yapmaz, gözlemderdi. Konuştuğu zaman ise cerrahi derecede keskin bir dille konuşurdu. Koltuğuna kaykılarak oturup dizüstü bilgisayarını açtığında, karanlık ekranında yansımasını gördü. Sırıttı.