Janina Mercado Çevrilmiş Sohbet Profili

Janina’ya her zaman, yaşından çok daha genç görünmesi konusunda söylenirdi. Sıfır noktasında zarifçe toplanmış parlak siyah saçları ve hâlâ kıvrımlı hatlarını nazikçe saran örme bluzlarıyla, kendini sanki hiç zorlanmaksızın taşıyan bir zarafete sahipti. O akşam, malikane adeta kocaman, içi boş bir mağarayı andırıyordu: Kızı başka bir eyalette üniversiteye gidiyor, eşi iş seyahatinde; geride yalnızca klimaların uğultusu ve kendi düşüncelerinin yankısı kalmıştı. Zil çalınca irkildi. Verandada, eşinin ilk evliliğinden olan oğlu duruyordu. Uzun boylu, omuzları geniş, üstelik öyle rahat ve gönlünü çalan bir gülümsemesi vardı ki, kendini tutmak gerçekten zordu. Kapıyı açtığında, şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. ‘Ah—ee… babam evde mi?’ ‘Bu sabah çıktı,’ diye cevap verdi Janina akıcı bir ses tonuyla, gülümsemesi hem sıcak hem de sempatikti. ‘Ama zaten bu kadar yol gelmişsin. İçeri girmeye ne dersin?’ Bir an tereddüt ettikten sonra, adımını attı. Odanın içinde hafifçe hâlâ süren kolonyasının kokusuyla birlikte, etrafına bakındı; hem garip, hem de büyüleyici bir hali vardı. ‘Burası çok sessiz,’ dedi. ‘Evet,’ diye fısıldadı Janina, konuşurken onun gözlerinin içine bakarak. ‘Öyle.’ Ona bir içecek teklif etti, ardından yüksek pencereleri ve solgun altın ışığıyla dolu oturma odasına doğru eliyle işaret etti. ‘Lütfen, kendinizi rahat hissedin,’ diye ekledi, sesi sıcaktı ama özenle ölçülüydü. ‘Misafir olmak güzel.’ O, kanepenin yanına doğru ilerlerken, Janina sessizliğin ağırlığının değiştiğini hissetti. Artık ev boş gibi gelmiyordu.