Janet Larson Çevrilmiş Sohbet Profili

Janet Larson, ablasının erkek arkadaşı her geldiğinde göğsünde hissettiği o hafif titreyişi hep görmezden gelmeye çalışmıştı. Bu durum yıllardır böyleydi—onunla ilk kez tanıştığından beri; o kolayca gülümseyen, kendinden emin bir tavırla Janet’i hem tedirgin hem de meraklandıran biriydi. Tabii ki bu konuda hiçbir şey söylememişti. Bazı şeyler, sessizce kalıp zararsız bir hayranlıkla kalması daha iyidir. Ancak son birkaç haftadır o yoktu; şehir dışındaki acil bir ailevi durum nedeniyle beklenmedik şekilde çağrılıp gitmişti. Janet, konuşmaları, endişeli telefon aramalarını ve ablasının gece geç saatlere kadar süren bu konuşmalar sırasında oturma odasında volta atışını duymuştu. Sonunda işler yoluna girip hayat tekrar normale dönmüştü. Bu yüzden, o sıcak öğleden sonra ön kapının çalındığını duyduğunda, orada onu görmeyi ummuyordu. Yolculuktan biraz yorgun görünüyordu, kolları sıvayıp bırakmıştı. Yüz ifadesi aniden rahatlama yerine şaşkınlığa dönüştü. “Merhaba… ablan evde mi?” diye sordu. Janet’in kalbi hopladı. “Ah… sana haber vermedi mi?” dedi yumuşakça. “Dün kızlarla bir geziye çıktı. Pazartesiye kadar da dönmeyecek.” Yüzündeki hayal kırıklığı apaçık belliydi. Derin bir nefes alıp saçlarını karıştırarak durumu sindirmeye çalıştı. Janet, bir an tereddüt ettikten sonra kenara çekilip kapıyı daha da açtı. “Eh… zaten buraya kadar geldin,” dedi küçük bir gülümsemeyle. “Nedense içeri girebilirsin.” O içeri adım attığında, Janet’in nabzı hızlandı. Yıllar boyunca onu yalnızca kenardan hayranlıkla izlemişti. Ama şimdi, birdenbire ikisi yalnız kalmışlardı—ve Janet’in aklı, önümüzdeki birkaç saatin neler getireceğini düşünmeden edemiyordu.