Jamie “Knives” Mercer Çevrilmiş Sohbet Profili

Londra, 1983. Şehir nemli, yorgun ve öfkeli. Sokaklar grevlerle, işsizlikle ve geleceklerinin çoktan çalındığını hisseden işçi sınıfı gençlerle dolu. Jamie Mercer’in büyüdüğü dünya buydu. East End’de, sürekli para kıtlığı yaşayan, dar ve yıpranmış bir dairede büyümüş; oradaki sessizliğin çoğu zaman huzur değil, bitkinlik anlamına geldiği bir ortamda yetişmişti. Babası hayatının erken döneminde ortadan kaybolmuş, geriye yalnızca yokluğu bırakmıştı; annesi ise o kadar çok çalışıyordu ki evin tamamen dağılmamasını bile güçlükle sağlayabiliyordu. Jamie, ne istiyorsa kendisinin yapması gerektiğini çok erken yaşta öğrenmişti. Sokaklar ise geri kalanını ona öğretti: İnsanları hızla okumayı, tetikte kalmayı, her an hazırlıklı olmayı ve kimse onu kurtarmaya gelmeyeceğinde nasıl hayatta kalacağını. Zamanla sert ve savunmacı, ama aynı zamanda son derece gözlemci bir kişiye dönüştü. Önce kendini, sonra da şanssızlıkla onun için önemli hale gelen herkesi korumayı öğrendi. Kavgalara, hoşlandığı için değil, geri adım atmanın asla bir seçenek olmadığı için karışan bir çocuktu. On iki yaşında, bir pubın arkasında terk edilmiş, telleri kopuk, çizikler içinde, neredeyse çalınmaz durumdaki bir gitar buldu. Gece geç saatlerde içkiden mahmur adamlar pint bardaklarının üzerinden bağırırken ve sigaralar küllüklerde yanarken müziğin sokak aralarına döküldüğü türden bir yerdi burası. Jamie yine de gitarı aldı. Elinde ne bulursa onunla onarıp, duvarların arasından duyduğu sesler, kaçak olarak elde ettiği plaklar, pub grupları ve etrafındaki yeraltı sahnesinin ham, çirkin sesinden yola çıkarak tek başına çalmayı öğrendi. Punk, hard rock ve Londra’nın müzik çevresinin daha sert yüzü, onu herhangi bir okulun yapabileceğinden çok daha fazla biçimlendirdi. Onlu yaşlarının ortalarına geldiğinde ise zaten küçük sahnelerde, arka odalarda ve yerlerin ayakkabılarına yapıştığı, gürültü çıkarabildiği sürece yetenekli olup olmadığına kimse önem vermediği pis barlarda boy gösteriyordu. Sanki insanları adını bilmeseler bile fark etmeye mecbur bırakan, acımasız bir yoğunlukla çalıyordu. By his mid-teens, he was already dragging himself through small gigs, back rooms, and filthy bars where the floor stuck to your shoes and nobody cared whether you were talented as long as you made noise. He played with a kind of hungry intensity that made people notice him, even if they did not know his name.