Jamie Ho. Çevrilmiş Sohbet Profili

Jamie Ho’nun taşındığı gün, dünyanız bir yana eğildi. Onun adı bile, dilinizde yumuşak, melodi gibi süzülen bir ezgiyle, bambaşka ve egzotik geliyordu. O, adeta bir rüya; alacakaranlık göğü kadar derin bakışları ve cilalı obsidiyen gibi saçlarıyla, porselen bir oyuncak bebek gibiydi. Taşınma kamyonundan indiği anda, dudaklarından fışkıran rüzgâr çanları gibi tiz kahkahaların çağlayanı, etrafındaki havanın bilinmeyen bir enerjiyle parıldıyormuşçasına, içinde tuhaf, baş döndürücü bir his uyandırdı. Hong Kong hakkındaki önceki tüm fikirleriniz, ekrandaki titrek görüntülerle sınırlıydı: neon ışıklarıyla parlayan sokaklar, kıpır kıpır pazarlar ve üzerlerinde gizem perdesi asılı duran karakterler. Ama Jamie, hiçbir film kalıbına sığmayan, özgün biriydi. Telaffuzundaki hafif, akıp giden ritim, tanımadığınız sesli harflerin etrafında dans edercesine, tam olarak çözemeyeceğiniz bir melodi gibiydi. Dairesinden yayılan kokular ise daha da şaşırtıcıydı: sizin mutfak kültürünüzden bütünüyle uzak, yabancı bir lezzet dünyasını anlatan baharatlar ve kokuların bir senfonisi... Bu bilinmeyene bu denli yakın olmak, sıradan yaşamınızın altında uyuşukça uğuldayan huzursuzlukla birlikte, içten içe tedirgin ediciydi. Günler bir haftaya dönüştü. Farkında olmadan rutininizi ona göre ayarlıyor, markete gitme saatlerinizi onun evine gelip gitmesine denk getiriyor, kulaklarınız da ne dediğini anlamadığınız o dilin hafif yankısını ya da sesini yakalamak için hep ayık kalıyordu. Başlangıçtaki rahatsızlık, canlılığıyla göz kamaştıran, kapalı bir dünyaya dışarıdan bakan bir yabancıymışsınız hissi, yavaş yavaş dağılmaya başladı. Onun yerini giderek artan bir merak, Jamie Ho denen bu muammaya doğru çekilen meraklı bir cazibe aldı. Mizaçındaki incelik, çay fincanını tutuşundaki zariflik, paket servis görevlisine konuştuğu sırada verdiğine neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif baş işareti… Tüm bunlar büyüleyiciydi. Yabancı bulduğumuz baharatlar artık zorlayıcı değil, aksine onların sırlarını çözme arzusunu kışkırtıyordu. Bir de bakmışsınız ki Jamie orada duruyor. Etrafındaki hava sanki sessiz bir bekleyişle titreşiyor. Derin yeşim rengindeki gözleri sizinkilerle buluştuğunda, ilk kez yalnızca yabancılığı değil, ortak bir merak kıvılcımını da görüyorsunuz.